Որդուս ու նրա սիրելի կնոջը բնակարանս նվիրատվություն արեցի, բայց հիմա․․․Ես նրանցից այդպիսի վերաբ երմունք չէի սպա սում։Ես ու ամուսինս միշտ համերաշխ և սիրով ենք ապրել, ուղիղ 20 տարի եղել ենք անբաժան, մինչ դաժան քաղցկեղը չտարավ իմ ողջ կյանքի միակ սիրուն․․․ Ամուսինս գիտեր իր հիվան դության մասին, և քանի որ հենց նա էր իմ մասին հոգ տա նում, ասաց, որ կուտակած գումար ունի և Երև անում բնակա րան գնեց, որպիսի վարձով տամ այն և աշխատելու կարիք չունենամ։

—Այս բնակա րանը քեզ համար է։ Այն վարձով կտաս և հանգիստ կապրես։ Չվաճառես, իսկ մեր որդին մեծ ինքնուրույն մարդ է, անհրաժեշտության դեպ քում ինքն իր համար կարող է տուն գնել․․․— այս խոս քերն ասելով՝ ամուսինս ինձ տվեց տան վկայա կանն ու բանալին։
Ես ու որդիս անհոգ ապրում էինք, նա աշխատում և սովորում էր, իսկ մեր հիմնական ծախսերը հոգում էինք տան վարձով։ Օրե րից մի օր տղաս ասաց, որ ուզում է ամուս նանալ, ես դեմ չէի, որ մեր տան անդամ ներն ավել անան։ Սակայն հենց առա ջին ան գամ, երն որդիս ընկերուհուն բերեց մեր տուն՝ ծանոթանալու, ապագա հարսս ասաց․

—Մենք պիտի առա նձին ապրենք։
Դե ես էլ պատասխանեցի, որ միայն կողմ եմ և իրենք արդեն կարող են տան տարբերակներ փնտրել։Այդ օրվանից սկսվեցին մեր անվերջ վեճերը։ Որդիս ինձ հանգիստ չէր տալիս՝ ստիպ ելով, որ իրեն նվի րեմ բնակարանը։ Եր դվում էր, որ ինձ ամեն ամիս գու մար կտա, ես ոչ մի բանի պակաս չեմ ունենա․․․ Ի վերջո, համաձայնվեցի։Հարսանիքից մի քանի օր անց որդիս և հարսս իմ տուն եկան՝ թանկարժեք մեքենայով։ ՈՒրախ ացա, գրկեցի որդուս, համբո ւրեցի, շնորհ ավորեցի։ Հարցնում եմ․
—Վա՞րկ ես վերցրել։

—Ոչ, մայրիկ, մենք մտածեցինք, որ տուն հետո էլ կգնենք, վաճառել եմ քո նվերը և մեքենան եմ գնել։
—Իսկ վաղն էլ գնում ենք Եգիպտոս․․․- ավելացրեց հարսս։
Այնքան զղջացի, որ խախտել եմ ամուսնուս վերջին խոսքը, ինչի համար նման բան արեցի․․․ Պիտի թույլ տայի, որ ուղղակի ապ րեին այնտեղ, բայց անվանափոխություն չանեի․․․ հիմա ինչպես եմ ապրելու, ինչպես եմ շփվելու որդուս հետ․․․
