Եթե էդքան շատ ես սիրում մորդ, արի ու տար քո տանը պահիր․ Եղբայրս այդպես պատասխանեց ինձ, երբ հարցրեցի մորս վի-ճակի մասին․․․Եղբայրս ցանկանում էր տի րանալ բնակարանին, մնացյալը նրան չէր հետաքրքրում.. Աննան արդեն չափահաս էր, նա սովորում էր համալսարանում, հանդիպում էր մի տղայի հետ, չցանկացավ մոր հետ մեկնել Վիեննա:

Բայց նրա կրտսեր եղբայրը, որ ուրիշ հորից էր ՝ Նիկիտան, գնաց:Ժա մանակն անցնում էր: Մոր երկրորդ ամուսինը բավականին անսպասելի մա հացավ: Հո ւղարկավորությունից հետո Աննայի մայրը չէր կարողանում ուշքի գալ և սա ստիկ հի վանդացավ։ Ան-նան ցանկանում էր մեկնել մայրիկի մոտ, սակայն նույն ընթացքում նա էլ ծանր հիվան դացավ։ Նա ամեն օր զանգում էր և գրում իր եղբորը ՝ Նիկիտային: Իսկ եղբայրը զայ րացած պատասխանում էր։
-Եթե այդքան սիրում ես մայրիկիդ, տար նրան քեզ մոտ, միայն իմացեիր, որ նրա տունը ինձ է պատկանում։

Աննային ոչինչ պետք չէր, միայն ցանկանում էր, լուր ստանալ մայրիկի մասին։ Աննայի բուժումը երկար էր և դժվար։ Աննան վեր-ջապես ստացավ «մաքուր» արդյունքներ և ձևակերպեց փաստ աթղթերը, որպեսզի մեկնի մոր մոտ։ Աննան պարզապես ուզում էր գրկել Տիեզերքի ամենաթանկ մարդուն: Վերջա պես եկավ մեկնման օրը, մնացել էր մի քանի ժամ ու հանկարծ նա մի զանգ ստացավ․
-Մայրիկը մա հացավ, — անտար բեր ասաց Նիկիտան ու անջատեց:
