Դաշտի եզրին կանգնած էին Սերն ու Բաժանումը և նայում էին մի սիրա հար զույգի․․․Առակ սիրո ու բաժան ո ւթյան մա սին, որը
պետք է դասեր քաղեն բոլորը։Դաշ տի եզրին կանգնած էին Սերն ու Բաժա նումը և նայում էին մի սիրահար զույգի։ Բաժա նումն
ասում է.
-Ես վստահ եմ, որ կարող եմ բաժ անել նրանց։
-Թույլ տուր ես մի քայլ կատա րեմ, իսկ հետո դու կարող ես անել այն, ինչ ցանկանում ես։ Հետո արդեն պարզ կդառնա, թե ով էր իրա-
վացի,- պատասխանում է Սերը։
Սերը մոտենում է զույգին, հպվում նրանց, տեսնում երիտա սարդների աչքերում փայլող սիրո կայծը և ասում.
-Իսկ հիմա քո հերթն է։
-Այժմ ես ոչինչ չեմ կարող անել։ Ես նրանց ավելի ուշ կմոտ ենամ,- նշում է Բաժանումը։
Որոշ ժամանակ անց Բաժանումը, հուսալով, որ զույգի սերը մարել է, ցանկանում է մտնել նրանց տուն, բայց զույգի հայացքում տես-
նելով Երախտագիտության զգա ցումը՝ մտածո ւմ է. «Ավելի ուշ կգամ»։Տարի ներ անց, երբ զույգն արդեն եր եխաներ էր ունեցել,
Բաժանումը այցելում է նրանց։ Բայց տեսնելով նրանց աչքերի Հարգանքն ու Փոխըմբռնումը, նորից մտածում է. «Ավելի ուշ կգամ»։
Կրկին ժամանակ է անցնում, և Բաժանումը կրկին հանդիպում է այս ընտանիքին, որտեղ երեխաներն արդեն մեծացել ու հասունա-
ցել էին։ Նայելով նրանց աչքերին և նկատելով փոխադարձ Վստահությունը՝ ասում է. «Ավելի ուշ կգամ» և հեռանում։Տարիներ են
անցնում և արդեն ընտանիքում թոռնիկներն են վազվզում ու խաղում։
Բաժանումը գալիս ու տեսնում է ծեր մի կնոջ և մտածում է. «Վերջապես եկավ իմ ժամանակը»։ Հենց որ Բաժանումը ցանկանում էր
նայել կնոջ աչքերին,վերջինս վեր է կենում ու գնում ամուսնու գերեզմանին։«Հավանաբար, ես ուշացել եմ»,- մտածում է Բաժանումը,
— ժամանակը իմ փոխարեն արել է իմ գործը։ Եվ Բաժանումը նայում է կնոջ լացակ ումած աչքերին ու տեսնում Հիշողո ւթյուն՝ Սիրո,
Երախտագիտության, Հարգանքի, և Վստ ահություն։
