Մայրս միայն մեկ աչք ուներ, իսկ ես նրան տանել չէի կարողանում․․․Պատմություն, որից անհնար է չփշաքաղվել, սիրեք Ձեր մայրերին

Մայրս միայն մեկ աչք ուներ, իսկ ես նրան տանել չէի կարողանում․․․Պատմություն, որից անհնար է չփշաքաղվել

Մայրս միայն մի աչք ուներ: Ես նրան տանել չէի կարողանում, որովհետև ամաչում էի նրա պատճառով և նրա համար, որ միշտ ստ
իպված էի տանել այդ ամոթանքը:Նա աշխատում էր դպրոցում. խոհարարուհի էր:Մի անգամ նա եկավ դպրոցից ինձ տուն տանելու,
հատակը գնաց ոտքերիս տակից… Փախա նրանից, որպեսզի դասարանցիներս չտեսնեն:Հաջորդ օրը դասընկերս ասաց.

-Մայրդ միաչքանի է:

Ես նրան սկսեցի ավելի շատ ատել: Երբ գնացի տուն, ասացի, ինչ մտածում էի, ասացի, որ ավելի լավ կլիներ, եթե նա մեռներ, գոնե
ստիպված չէի լինի նրա պատճառով այդքան ամաչել:Հետո ես սկսեցի շատ աշխատել, ապա գնացի Սինգապուր, շարունակեցի ու-
սումս, ամուսնացա և արդեն ունեի իմ երեխաները:Երջանիկ էի, բայց մի օր նա եկավ հետևիցս` Սինգապուր:

Երեխաներս, նրան տեսնելով, շատ վախեցան։ Նրան դուրս արեցի տանից…Նա անխոս հեռացավ:Մի անգամ էլ ընկերներս ասացին,
որ հավաքվում են:Ես գնացի… Հետաքրքրության համար էլ այցելեցի հին տունս:Հարևանուհին ասաց, որ մայրս մահացել է և ինձ
տվեց մի նամակ:Գրված էր.

«Տղաս, կներես ինձ ամեն ինչի համար, կներես, որ վախեցրի երեխաներիդ, կներես, որ եկա քո տուն: Շատ կուզեի ողջ լինել, որպես-
զի հեռվից քեզ տեսնեի, երբ կգաս այստեղ:իտե՞ս, երբ դու փոքր էիր, քեզ հետ դժբախտ դեպք եղավ. դու կորցրիր աչքդ: Ես իմը տվե-
ցի քոնի փոխարեն և հիմա ես ուրախ եմ, որ դու ես տեսնում այդ աչքով: Մեծ սիրով` քո մամա»։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика