Բնակարանի բանալիները փնտրելիս կնոջս գրպանում մի գրություն գտա․ Կարդալով այն՝ ապշեցի․․․Չգիտեի լացեմ, թե՞ ծիծաղեմ

Բնակարանի բանալիները փնտրելիս կնոջս գրպանում մի գրություն գտա․ Կարդալով այն՝ ապշեցի․․․Չգիտեի լացեմ, թե՞ ծիծաղեմ

-Աննա, որտե՞ղ է քո բանալին, ես իմ աշխատավայրում եմ մոռացել:

-Սերգեյ, նայիր բաճկոնիս գրպանում: Ես հիմա կգամ,-ասաց կինը և վազեց հայելու մոտ՝ դիմահար դարումն ավարտին հասցնելու:

Սերգեյը կնոջ գրպանից հանեց բանալիները և դրանց հետ մեկտեղ մեջ տեղից ծալած մի թուղթ ընկավ: Նա բացեց թուղթը, մեջը
գրված էր.

«Ռեստորան «Կանաչ աշխարհ» վաղը՝ 11:00, ծառայողական մուտք»:

Ամուսինը ևս մեկ անգամ կարդաց գրվածը և դրեց նույն տեղը: Աննան արդեն պատրաստ էր:Ամուսինը ոտքից գլուխ նայեց կնոջը:
Նա այնքան գեղեցիկ էր: Նրանք արդեն 10 տարի միասին էին, և բոլորը զարմանում էին, թե ինչպես կարելի է առանց երեխաների
այդքան երկար ժամանակ միաին մնալ:

-Աննա, վաղը պլաններ ունե՞ս: Արի կինո գնանք,-ասաց ամուսինը՝ կասկ ածները ցրելու համար:

-Ես…վաղը…մմմմմմ…ընկերուհուս…հա, հա ընկերուհուս խոստացել եմ հյուր գնալ: Ներիր, վաղը չեմ կարող:

Սերգեյը չէր ուզում հավատալ, որ կինն իրեն ստում է, որ նրա կյանքում կարող է ուրիշ տղամարդ լինել, բայց որոշեց սպասել:

Այդ օրը ընկերների տանը Սերգեյը չէր կարողանում ուրիշ բանի մասին մտածել: Նա խնդրեց կնոջը շուտ գնալ տուն՝ ասելով, որ իրեն
լավ չի զգում:Առավոտյան ամուսինը հայտնաբերեց, որ Աննա արդեն հագնվել է և պատրա ստվում է դուրս գալ տնից:

-Ու՞ր ես գնում այսքան շուտ:

-Վայ, արդեն արթնացել ես: Պիտի գնամ, նախաճաշդ սեղանին է,-ասաց կինն ու արագ դուրս եկավ:

Ամուսինը հենց նույն պահին վեր կացավ,լվացվեց և գնաց նամակում նշված հասցեով:Ռեստորանի մոտ նկատեց կնոջ մեքենան: Հա-
վաքելով մտքերը՝ Սերգեյը շունչ քաշեց և գնաց մուտքի ուղղությամբ: Հենց հասավ անկյունի մոտ, մի խումբ մարդիկ դիմավորեցին
նրան.

-Շնորհավոր, շնորհավոր…

Ծափերի աղմուկը և նրա առջև կանգնած Աննան լիովին մոլորեցրեցին նրան:

-Ի՞նչ է կատարվում, ոչինչ չեմ հասկանում…իսկ այն նամակը:

-Ես հատուկ էի դրել նամակը, իսկ բանալիդ թաքցրել, որ հաստատ ստա ցվի որոշածս: Ներիր: Բայց դու մոռացել էիր, որ այսօր մեր
ամուսնության 10 տարին է և ընկերությունում քո աշխատանքի 15 տարին, իսկ ուրիշ կերպ քեզ չէի կար ողանա այստեղ բերել, դրա
համար էլ կազմակերպեցի այս ամնեը:

Սերգեյն ամեն ինչ հասկացավ և ամուր գրկեց կնոջը:

-Շնորհակալ եմ, բոլորիդ շնորհակալ եմ:

Մի շտապեք հետևություններ անել, եթե դեռ չգիտեք իրականությունը: Իսկ եթե սիրում եք, վստահեք:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика