Տղան մոր մոտ բերեց իր ապագա կնոջն ու ասաց, որ պետք Է միասին ապրեն․ Մոր իմաստուն պատասխանը պետք է իմանան բոլորը, հատկապես հարսները․․․

Տղան մոր մոտ բերեց իր ապագա կնոջն ու ասաց, որ պետք Է միասին ապրեն․ Մոր իմաստուն պատասխանը պետք է իմանան բո-
լորը, հատկապես հարսները․․․«Մեկ ամիս առաջ տղաս մի աղջկա բերեց տուն.

— Մայրիկ, սա իմ Զոյան է: Մենք սիրում ենք միմյանց և այսօրվանից կապրենք միասին։ Ինչպես ցանկացած մայր, ես էլ իմ երեխա-
յին երջանկություն եմ մաղթում։ Նրանք ուզում են միասին ապրել՝ թող ապրեն, ես, իհարկե, դեմ չեմ։

-Լավ, տղաս: Մինչ դուք խոհա-նոցում թեյ կխմեք, ես կհավաքեմ քո իրերը։

— Այսի՞նքն, կհավաքե՞ս իմ իրերը: -զարմացավ որդիս։ Ես նայում եմ որդուս և տեսնում նրա անկեղծ շփոթ մունքը ։

— Այո, սիրելիս, ես հիմա կհավաքեմ քո իրերը և դուք կգնաք միասին ապրելու, չէ՞ որ դու ինքդ այդպես ասացիր:

— Մայրիկ, մենք մտած եցինք այստեղ ապրել։ Մենք ձեզ չենք անհանգս տացնի: Լավ է հնչում, բայց ես ինքս տասը տարի ապրել եմ
սկեսուրիս հետ, մինչև ես ու ամուսինս բնակարան ստացանք։ Բնականաբար, մեր հարաբերությունները վատացան։ Ինձ այդպիսի
երջանկություն պետք չէ. Էհ, Զոյա, աղջիկս դու չես էլ պատկերացնի, թե ինչ դժոխքից եմ քեզ փրկում։

-Ոչ, տղաս:

Եթե քեզ բավական մեծ ես համարում ընկերու հուդ հետ ապրելու համար, փորձիր պայմաններ ապահովել միասին ապրելու համար,
աշխատանք գտիր, բնակարան վարձիր, կամ փորձիր գտնել ավելի հարմար տարբերակ, և միասին ապրեք այնքան, որքան ձեր սիր-
տը ցանկանում է: -Մամ, ես չեմ կարող բնակ արան վարձել, ես դեռ ուս անող եմ, մեզ համար դժվար կլինի:

-Զոյա, դու սիրում ես որդուս, — հարցրի այդ աղջկան։

-Այո: Ես սիրում եմ քո որդուն։

— Եթե սիրում եք իրար, ուրեմն կհաղթահարեք ցանկ ացած դժվարություն:

— Դե, տղաս, լսի՛ր, Զոյան ձեզ երախտապարտ կլինի իմ բացակայության համար։ Կազմակե րպեք ձեր կյանքը առանց իմ վերահսկո-
ղու-թյան և մասնակ ցության: Կարող եք ապրել հանրակա ցարանում: Շատ երիտա սարդներ հենց սկզբից ապրելով ծնողների հետ
չեն գնահատում նրանց օգնությունը, ավելին, նրանց են մեղադրում, երբեմն հարաբերո ւթյունները վատանում են և նույնիսկ թշնա-
մանում են: Գնացեք և ապրեք և երբ կզգաք, որ ինքնուրույն չեք կարող ապրել, ես գրկ աբաց կընդունեմ ձեզ: Կես ժամ անց, փակելով
դուռը երեխաների հետևից, ես լաց եղա։ Կարծում եմ, որ ճիշտ վարվեցի:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика