Ոտաբոբիկ մի կերպ փախա դստերս տանից․ Հասցրեցի միայն խալաթս վերցնել․․․

Ոտաբոբիկ մի կերպ փախա դստերս տանից․Հասցրեցի միայն խալաթս վերցնել․․․Գիշերային տնային խալաթով և մերկ ոտքերի վրա
հողաթափերով,Նադյան փախել է տաք տնից՝ սեփական դստրից:«Դու իմ մայրը չես»,-գոռաց Լյուդմիլան: «Դուրս արի,ծեր կա խարդ:
Ան իծ յալ օ ձ »: Նադյան վազեց բանջարանոցների միջով, սայ թաքեց, ընկավ, վեր կացավ և շտապ հեռացավ զայ րո ւյթից ոլորված
դստեր դեմքից, 18-ամյա թոռան Յուրայի խոսքերից.

«Եթե փողը չլիներ,ոչ ոք քեզ ձեռք չէր տա»:Բաբա Նադյայի վրա «հար ձակումները» սկսվեցին հենց նա պապիկի հետ տեղափոխվեց
դստեր մոտ: Լուդան եկավ, լուռ ճաշեց , շրխկա ցրեց դուռը և անցավ իր սենյակ: Նադ եժդա Իվանովնան, արցո ւնքները զսպելով,
կարգի բերեց խոհանոցը և նստեց նույն տեղում գործելու համար: Ապա Յուրիկ թոռը ներ խո ւժեց տուն: Եվ «Բարև, տատիկ» -ի
փոխարեն, նա կոպիտ ասաց. «Եկեք ուտենք»: Երբ է վերջին անգամ Լյուդմիլան իրեն մայր անվանել:

Ի՞նչ պատահեց իր դստեր և սիրված թոռան հետ: Ինչու է օտարության պատ բարձրացել հարազատների միջեւ:Հետ քաշվելով՝ Նադ-
յա տատիկը միամտորեն գցեց թանկարժեք ծաղկամանը ՝ դստեր սիրած ծաղկամանը: Այն ջար դուփ շուր եղավ,և ինքը ստացավ մեկ
այլ ապ տակ դստեր կողմից: Շարունակելով հետ քաշվել իր իսկ դստեր և փեսայի սար սափելի բ ռնո ւթյունից և վայ րագ ծեծկռտու-
քից ՝ նա վազեց դեպի ներքև: Այստեղ, կորցնելով հավասարակշռությունը, նա ընկավ և գլորվեց աստիճաններով:

Վա խեցած, կեղտոտ, կապտած տատիկը մի քանի օր պատսպարվել էր հարևանների կողմից մասնավոր տանը: Այնուհետև մի երի-
տասարդ կին, վարձելով մոտակայքում գտնվող տունը, իր տուն կանչեց խեղճ տատիկին: Նրա պատմությունը իմանալուց հետո նա
ցն ցվեց: Բայց, այնուամենայնիվ, նա հավաքեց համարձակությունը, հագնվեց և գնաց դստեր բնակարան: Նադյան հույս ուներ, որ
ընդհանուր վիշտը կրկին կմիավորի ընտանիքը: «Ինձ շատ բան պետք չէ, միգուցե աղջիկս ինձ տուն կանչի՞ »:

Վերջապես, երբ նա տեղ հասավ, Նադիան բնակարանի զանգը տվեց:«Օ,, նայիր, թե ով է եկել» — ծաղրելով ասաց Լյուդմիլան՝ դուռը
բացելով, «մեկ այլ հարազատ, մեկ այլ բնակելի տարածք է գտել ապրում, դե այդտեղ էլ գնա»: Այսպիսով, անցավ եւս մեկ տարի: Նույ-
նիսկ մի փոքր ավելին: Եվ կրկին թակեցին դուռը: Պառավն այլևս չէր վա խենում այս ձայնից. Նրան թվում էր, թե իր կյանքի ամենա-
վատն արդեն եղել է: Այնինչ նա սխալ էր:

Այս անգամ նա շեմին տեսավ Յուրոչկային ՝ իր թոռանը: — Ողջույն, — ասաց նա ինչ-որ մե ղավորությամբ: «Բարեւ. Փող չկա, հենց
այդպես էլ ասա քո մորը », — լուռ, բայց հաստատուն ասաց Նադյան: «Տատիկ, մայրիկը վատ է», — ասաց Յուրան: — «Նա քաղ ց
կեղ ունի, վի րահատությունն անելն արդեն ուշ է: Նա խնդրեց ինձ գալ քեզ մոտ, հայրիկը լքեց մեզ: Նա գտավ երիտասարդ և առողջ
մեկին »:

Պառավը խնամեց իր հիվանդ դստերը: Նա շոյեց ձեռքը: Նա բռնեց նրա ձեռքը, երբ ցա վերն անտանելի դարձան: Գիշերը քնեց հենց
այդտեղ ՝ բազկաթոռին: Կիսատ նստած: Մի անգամ Լյուդմիլան Յուրային խնդրեց գտնել հին լուսանկարներով ալբոմը: Երբ ցա վը
հանդարտվեց, մայրիկն ու դուստրը միասին նայեցին նկարները ՝ սև ու սպիտակ և գունավոր: Նրանք ծիծաղեցին ու լ աց եղան ՝ հի-
շելով ինչ-որ ընտանեկան իրադարձություն: Հետո եկավ մարտի երկուսը:

Մյուս օրը Լյուդոչկինի ծննդյան օրն է:Նադյան խմոր սկսեց անել ծննդյան տորթի համար:Երեկոյան աղջիկն իրեն ավելի լավ էր զգում,
նա ասաց. «Մայրիկ, դու այսօր հերթապահ չես լինելու ինձ խնամելու համար: Գնա քո սենյակ, մի քիչ քնիր»:Բաբա Նադյան արթնա-
ցավ լուսադեմին: Լյուդոչկան մա հանում էր, մայրը դա հասկացավ: «Սիրելիս, մի՛ արա»:պառավը շտապեց դեպի աղջկա անկողինը:
«Ներիր ինձ, մայրիկ», — շշնջաց կինը: Սրանք նրա վերջին խոսքերն էին: Անկողնային սեղանի մոտակայքում մի ալբոմ էր ՝ հին լու-
սանկարներով: Նրանցից մեկը ընկավ հատակին .. Նադիայի լուսանկարն էր, իր գրկում պահած իր գեղեցիկ դստերը…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика