Մայրիկս ամուսնացած տղամարդու սիրուհի էր ու հենց նրանից էլ ինձ ունեցել է․ Հայրս շատ սառը մարդ էր, ժամանակին ինձ ուզում էր մանկատուն հանձնել․․․

Մայրիկս ամուսնացած տղամարդու սիրուհի էր ու հենց նրանից էլ ինձ ունեցել է․ Հայրս շատ սառը մարդ էր, ժամանակին ինձ ուզում
էր մանկատուն հանձնել․․․Մայրս ամուս նացած տղամարդու սիրուհի էր, հենց նրանից էլ ունե ցել է ինձ…Մայրս ամո ւսնացած տղա-
մարդու սիրուհի էր,հենց նրանից էլ ունեցել է ինձ։Որքան հիշում եմ ինձ,մենք երբեք մշտական բնակության վայր չենք ունեցել, մշտա-
պես փոխում էինք վարձակալած բնակարանները։

Երբ ես դարձա 5 տարեկան, մայրս ծանո թացավ հերթա կան տղամար դու հետ և ցա նկացավ լինել նրա կո ղքին, սակայն վերջինս
պայման դրեց մորս առաջ․ ասաց, որ կամուսնանա հետը միայն այն դեպքում, եթե մայրս առանց երեխա լինի։Դրանից էլ հեշտ բան։
Մայրիկս հավաքեց իմ իրերն ու փաստաթղթերը, տարավ հորս տան մոտ և տվեց դռան զանգը։ Հենց ներսից ոտնաձայներ լսվեցին,
նա արագ հեռացավ, իսկ ես մնացի դռան առաջ կանգնած։

Հայրս միանգամից ճանաչեց ինձ, ներս թողեց։ Նա ուներ կին և երկու երեխա՝ աղջիկ և տղա,նրանք մոտավորապես իմ տարիքի էին։
Հայրս շատ սառն էր բոլոր երեխաների հանդեպ, իսկ ինձ էլ ուզում էր տանել ման կատուն։ Բայց նրա կինը թույլ չտվեց անել դա, ա-
սաց, որ ես ոչ մի բանում մեղավոր չեմ։ Սուրբ կին է։ Այդպես մնացի հորս տանը։

Մենք բոլորս վախենում էինք նրանից, երբ նա վերա դառնում էր տուն, փակ վում էինք սենյա կում և լուռ նստում, կինն էլ չէր կարող
հեռանալ, քանի որ գիտեր, որ սկզբունքներից ելնելով՝ նա ուղղակի չի տա երեխաներին։ Այդպես խեղճը դիմանում էր ամուսնու դա-
վաճանություններին և հիստերիայի նոպաներին։

Ժամանակի ընթացքում հորս կնոջը սկսեցի մայրիկ անվանել։ Նրա սերը մեզ հա մար մի աշ խարհ էր․ նա այնքան քնքուշ էր, ջերմ և
նուրբ, և այդքան տարիների ընթացքում երբեք չի ակնարկել, որ ես իր հարազատ երեխան չեմ։Երբ հայրս ի վերջո հեռացավ տանից՝
իր հերթական սիրուհու մոտ, մենք բոլորս թեթևացած շունչ քաշեցինք։ Դա այն շրջանն էր, երբ մենք բոլորս ավարտում էինք դպրոցը
և պատրաստվում քննություններին։

Չնայած նրան, որ հայրս այլևս մեզ հետ չէր ապրում, նա խոստացել էր վճարել մեր ուսման վարձը։ Բարեբախտաբար, նա պահեց իր
խոստումը։Մենք բոլորս էլ ընդունվեցինք մեր նախընտրած բաժինները։ Սովորելուս տարիներին մահացավ հայրս։ Իր ամբողջ ունեց-
վածքը մնաց մեզ, նոր սիրուհու հետ չէր հասցրել ամուսնանալ։

Մենք սկսեցինք զբաղվել նրա բիզնեսով, զարգացնել այն։ Որոշեցինք մասնաճյուղ բացել նաև Ռուսաստանում։ Ես առաջարկեցի մեր
մորը մեզ հետ տանել, քույրս ու եղբ այրս միայն կողմ էին։Ար դեն տանից դուրս էինք գալիս, պիտի գնայինք օդանա վակայն,երբ մեր
դռան առաջ հայտնվում է մի կին․․․ես նրան միա նգամից ճան աչեցի․․․մայրս էր։ Նրա դիմա գծերը տպվել էին մանկական հիշողութ-
յանս մեջ։

—Որդիս, ես եմ քո իսկական մայրը։ Մոռացե՞լ ես ինձ։ Թույլ տուր գրկեմ քեզ։

—Իհարկե, ես քեզ լավ եմ հիշում։ Հիշում եմ, ինչպես փախար դռան մոտից քո սիրեկանի մոտ՝ ինձ անծանոթ մարդկանց հետ միայ-
նակ թողնելով։ Դու իմ մայրը չես, ահա իմ մայրը, նա հիմա մեզ հետ է գալիս։ Իսկ քեզ չեմ ուզում անգամ տեսնել։

Մայրս նա է,ով չի վախեցել հարազատի պես ընդունել և պահել օտար կնոջից ամուսնու երեխային, նա է, ով ինձ հանգստացրել է ա-
մեն անգամ, երբ տխուր էի, մտահոգված, նա դիմացել է իմ բոլոր կամակորություններին և երբեք չի հիշեցրել այն մասին, որ իրակա-
նում նա չի իմ մայրը․․․Այժմ ես ամու սնացած եմ։ Մայ րս ու կինս շատ լավ հարա բերություններ ունեն։ Մենք առա նձին ենք ապրում,
բայց շատ մոտ ենք իրար։ Մայրս հաճախ է այցելում իր երեխաներին և թոռներին։

ՄԱՅՐԻԿՍ՝ ԻՄ ՀՐԵՇՏԱԿՆ Է․․․

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика