Աշխատանքից ուշանում էի, հապճեպ տանից դուրս եկա․ Հասնելով կանգառ՝ մի շքեղ ավտոմեքենա դիմացս արգելակեց․․․

Աշխատանքից ուշանում էի, հապճեպ տանից դուրս եկա․ Հասնելով կանգառ՝ մի շքեղ ավտոմեքենա դիմացս արգելակեց․․․

Այդ օրը սարսափելի ձևի ուշանում էի աշխատանքից։ Զարթուցիչի ձայնը չէի լսել։Նույնիսկ չհասցրեցի լոգանք ընդունել ու նախաճա-
շել։ Ստիպված եղա արագ հագնվել ու վազել կանգառ։ Արդյունքում ուշացա նաև ավտո-բուսից, իսկ հաջորդը 15 րոպեից նոր պիտի
գար։

Կանգնած էի բարկացած, տխուր, քաղցած․․․ տաքսի չկար։ Միայն մի ելք ունեի․ պատահական մեքենա կանգ-նեցնել։ Ինձանից քիչ
այն կողմ մի աղջիկ կար, և նրան տեսնելով՝ հասկացա, որ ժամանակին աշխատանքի հասնելու շանսեր գրեթե չունեմ։Աղջիկը բա-
վականին բարձրահասակ էր, հագել էր շքեղ սպիտակ մուշտակ ու կարճ կիսարշրջազգեստ։

Եվ ինչն այնքան էլ զարմանալի չէ, շիկահեր էր։ Ես հստակ գիտա կցում էի, որ նրան տես նելով՝ էլ ոչ ոք չի ցա նկանա ինձ տեղ հասց-
նել։Հանկարծ մեր կողմ է թեք վում կարմիր փա յլուն պորշե մակնիշի մեքենա։ Ես բարձր ացնում եմ ձեռքս, սակայն անում եմ դա ան-
հույս։

Մեքենան մոտենում է շիկահեր աղջկան, կտրուկ արագացնում ընթացքը ու ցեխաջուրը շփում նրա վրա։ Ձյունաճերմակ մուշտակի
վերջը գալիս է։ Հետո վարորդը զգուշորեն մոտենում է ինձ ու իջեց-նում ապակին։ Ղեկին մի կին էր․

—Նստիր, տեղ կհաս ցնեմ։

Ես ուղղակի շոկի մեջ էի։ Շիկահեր աղջիկն էլ զարմանքից բեր անը բաց կանգնած էր։ Դեպքերի նման շրջադարձ ոչ ոք չէր սպասում։
Մի քանի րոպե լուռ գնում էինք, բայց հետո ես չդիմ ացա ու հարցրեցի․

—Իսկ ինչու՞ չեք սիրում շիկա հերներին։

—Ես անտարբեր եմ նրանց հանդեպ, բացի այս մի ներկված անամոթից։ Մի տա րի առաջ նա ընտան իքից տարավ ամուսնուս։ Վեր-
ջինս էլ առանց խղճի խայթ զգալու իմ ու որդուս ձեռքից խլեց բնակա րանն ու ամառ անոցը։ Հենա, դրա համար մուշտակ է գնել․․․

Գոնե այսպես վրեժ լուծեցի։Մենք բարձր ծիծաղեցինք։ Կանացի հնարամտությունը սահմաններ չունի։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика