Մի անգամ հայրիկիս հարցրեցի, թե երբևէ արտասվե՞լ է․․․Նրա պատասխանը ինձ ուղղակի ապշեցրեց

Մի անգամ հայրիկիս հարցրեցի, թե երբևէ արտասվե՞լ է․․․Նրա պատասխանը ինձ ուղղակի ապշեցրեց

Ինչպես ասում են, տղա մարդիկ չեն լացում: Եվ գիտ եք, ես երբեք չեմ տեսել, որ հայրս լաց լինի: Նա միշտ եղ ել է ուրախ և կայ տառ
մարդ: Հետևաբար,մի օր ինձ շատ հետաքրքրեց,արդյոք հորս կյանքում եղել են այնպիսի իրավիճակներ,երբ նրա աչքերում արցունք-
ներ են հայտնվել:Եվ հետո մի եր եկո մենք երկար զրուցեց ինք, ինչ-որ պահի զրույցի թեմա ներն ավարտվեցին: Այդ ժամա նակ էլ ես
հայրիկիս հարցրեցի, արդյոք նա երբևէ լաց եղե՞լ է, քանի որ ես նման դեպք չէի հիշում:

Հայրս մտածեց այդ մասին և ասաց. «Մի անգամ պատահել է»:Նա սկսեց ինձ պատմել, որ երբ ես դեռ շատ փոքր էի՝ 2,5-3 տարեկան,
հետաքրքրության համար նա իմ առջև դրել էր 3 առարկա ՝ սովոր ական գրիչ, թղթա դրամ և խաղալիք: Նրա համար հետաքրքիր էր,
թե ես դրանցից որ մեկը կընտրեմ: Այս ընտրությունը պետք է որ ինչ-որ բան ասեր իմ բնավո րության ու հակումների մասին:

Հավանաբար, ես պետք է ընտրեի այն, ինչն ամենաշատը կգնահատեմ մեծահա սակ դառնալիս: Գրիչը միտքն է, գումարը դե արդեն
պարզ է, իսկ խաղալիքը `անզգուշություն և զվարճանք:Այդ պահին նա ժպտաց և ասաց, որ դա անում էր պարզ հետաքրքրասիրութ-
յունից և ձանձրույթից դրդված: Բայց, այնուամենայնիվ, հորս շատ էր հետաք րքրում, թե ինչ կընտրեմ ես:

Հետո ես ուղղակի նայել եմ իմ առջև դրված իրերին: Իսկ հայրս նստած իմ դիմաց սպասել է ընտրությանս: Հետո, ըստ նրա, ես սկսել
եմ հանգիստ սողալ իմ առջև դրված իրարի մոտ, շրջանցլ դրանք և (հայրս անհա մբերությունից այրվում էր), ամուր բռնել հորս ձեռ-
քերից:

Հայրս ակնհայտորեն չէր սպասում նման ընտրության: Բայց ես դա արեցի, նույնիսկ եթե անգամ չէի գիտակցում, որ մասնակցում եմ
արտասովոր փորձի: Սա առ աջին և միակ դեպքն էր, երբ հայրս լացել էր աչքե րիս առաջ …

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика