Մեր միակ եկամտի աղբյուրը աշխատավարձն է, բայց օրեր առաջ մի այնպիսի բան գտա, որի պատճառով կորցրել եմ քունս․․․Չգիտեմ ինչ անեմ

Մեր միակ եկամտի աղբյուրը աշխատավարձն է, բայց օրեր առաջ մի այնպիսի բան գտա, որի պատճառով կորցրել եմ քունս․․․Չգի-տեմ ինչ անեմ

Ես ու ամուսինս քսան տարի է միաս ին ենք: Մենք ապրում ենք հա մեստ, բայց խա ղաղ կյանքով: Մենք երկո ւսս էլ աշխատում ենք
նույն ընկերությունում: Գումարի հարց երբեք մեր մեջ չի եղել: Մենք պարզա պես փորձեցինք հու յսներս դնել մեր աշխատավարձի
վրա։Մոտ վեց ամիս առաջ Լևոնը որոշեց այլ աշխա տանքի անցնել: Քանի որ նա գործ արանում հերթափոխով էր աշխա տում, իր
հանգստյան օրերին հնարավ որություն ուներ մեկ օր ուրիշ տեղ աշխատելու: Ես դեմ էի դրան: Ի վերջո, նա պետք է հանգ ստանա:

Բայց իմ խոսքերի վրա ամուսինս պարզապես ժպտ աց և որոշեց անել այնպես, ինչ պես ինքն է ցան կանում: Լրացու ցիչ աշխատան-
քում նրա պարտականությունները ներառում էր տարածքում ժամանակին շրջայց կատարել և հերթափոխի ավարտին հաշվետվութ-
յուն կազմել: Սկզբունքորեն, դժվարություններ չկային, և նա առանձնապես հոգնածություն չէր զգում:Ի վերջո, այստեղ նա պատաս-
խանատու է միայն իր համար, ուստի նյարդայնանալու կարիք չկա:

Այստեղ աշխատավարձը քիչ է, բայց այդ գումարն օգտագործվում է ընտանիքի հոգսերի համար: Մենք ունենք երկու ուսանող, ուստի
ամեն ինչ գնում է նրանց վրա: Ես փորձում եմ հնարավորինս խնայել: Ի վերջո, հոգու խորքում միշտ ավելի տաք ու հանգիստ է, երբ
գիտեք, որ խնայողություններ ունենք: Այսպես էլ ապրում էինք: Տղան երը սովորում էին, և երբե մն էլ կարող էին ինչ-որ բանով ուրա-
խացնել իրենց:

Մի անգամ, երբ ոչ ոք տանը չկար, ես որոշեցի ընդհանուր մաքրում կատարել: Եվ նույնիսկ հասա այնտեղ, որտեղ մի քանի տարի չէի
նայել: Պարզվեց, որ այս վայրը սանդուղքի մեր պահեստարանն էր, որտեղ Լևոնը պահպանում էր իր գործիքների մեծ մասը, և այն ի-
րերը, որնք մենք չէինք օգտագործում:Այստեղ շատ սարդո ստայն ու փոշի կար: Հետև աբար, ես որոշեցի հանել ամեն ինչ, մաքրել և
նորից ամեն բան դնել իր տեղերում: Վերադասա վորելով արկղերը, ես գտա մի հին տուփ, որը մեզ էր մն ացել Լևոնի տատիկից: Դա
շատ հին էր, բայց ամուր ու գեղեցիկ:

Անգամ չեմ հիշում, թե երբ էր այն անհետացել իմ տեսադաշտից: Ձեռքս վերցնելով ՝ այն ոչինչ չէր կշռում: Ինձ հետաքրքրեց, թե ինչ է
դրա ներսում: Բացեցի կափարիչը և ապշեցի: Տուփի մեջ մեծ հաշվով՝ բավականին պատշաճ գումար էր: Ես անմիջապես դրեցի այն
տեղում: Վերադառնալով բնակարան ՝ չգիտեի ինչ անել:Ես դեռ չգիտեմ: Ես չեմ կարող ամեն ինչ թող նել այնպես, ինչպես կա:

Որտեղից է այդ մեծ գումարը, իսկ եթե հան կարծ Լևոնը ինչ-որ խնդրի մեջ ընկնի դրա պատճ առով: Այս մտքերն ինձ հանգիստ չէին
տալիս: Նրա հետ գումարի մասին խոսելը նույնպես սարսափելի է, քանի որ վախենում եմ վեճերից: Ես պարզապես չեմ կարողանում
որոշում կայացնել: Ո՞րն է շարունակելու լավագույն միջոցը, չգիտեմ․․․

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика