Էլ ում է պետք նրանց ունեցվածքը, եթե իրենց միակ որդու ընտանիքին չեն օգնում․․․Ամուսնուս ծնողները ոչ մի հարցում մեզ չեն օգնում

Էլ ում է պետք նրանց ունեցվածքը, եթե իրենց միակ որդու ընտանիքին չեն օգնում․․․Ամուս նուս ծնողները ոչ մի հարցում մեզ չեն օգ-
նում։Ամուսնուս ծնողները շատ հարուստ են, մնացած հարազատները՝ նույնպես: Նրանք լավ փող են վաստակում և իրենց ոչնչից չեն
զրկում: Նրանք գնում են միայն թանկարժեք սուպերմարկետների լավագույն ապրանքները,գնում են դիմահարդարների, մերսողների
և նման այլ մասնագետների մոտ,տարեկան երկու անգամ պարտադիր գնում են հանգստանալու,մի խոսքով,ոչ թե կյանք, այլ ազնվա-
մորի:

Իսկ ահա ես ծնվել եմ մի հասարակ ընտանիքում: Հայրս մեզ լքել է, մայրս է ինձ մեծացրել: Վերջերս նա մահացավ և ինձ թողեց ժա-
ռանգություն մեկ սենյականոց բնակարան, ճիշտ է, հին տուն է և առանց նորմալ վերանորոգման: Եվ ահա ես ամուսնուս հետ ապ-
րում եմ հենց այս բնակարանում: Իհա՛րկե, նման իրավիճակը ճնշող է, բնակարանն այնքան ավերված է, որ պահանջում է ամբողջա-
կան վերանորոգում՝ ընդհուպ մինչև խողովակների և հատակների փոխելը: Ես գումար չունեմ և չեմ կարող դա անել:

Մի փոքրիկ աշխատավարձ եմ ստանում: Լավ է, որ ես փոխհատուցում ունեմ մորս մահվան համար: Նաև հեռավոր հարազատներս
երբեմն օգնում են ինձ:Մենք ի սկզբանե միասին ենք ապրել: Սկզբում մենք օթևանել էինք ամուսնուս ծնողների տանը: Բայց այնտեղ
նրանք ինձ հաճախ դիտողություններ էին անում, որ տան համար քիչ սնունդ եմ գնում,կամ էլ ինչ-որ բան սխալ եմ անում,չեմ օգնում:
Ամուսինս միշտ համաձայն էր ծնողների հետ և չէր առարկում:

Բոլորը դեմքիս ժպտում էին, բայց իմ հետևից ասում, որ ես վատն եմ և ալարկոտ: Ես պատրաստ էի օգնել, բայց ոչ ոք ինձ չէր բացա-
տրում, թե կոնկրետ ինչ պետք է անեմ: Եվ սննդի հետ կապված, իրավիճակն ինձ համար ընդհանրապես սարսափելի էր…Մի անգամ
ամուսինս սառնարանից նրբերշիկ վերցրեց, և մայրը նրան նկատողություն արեց և ասաց, որ դա տեղը դնի: Նա ասաց, որ քանի որ
ինքը չի գնել դրանք, վերցնելու բան էլ չկա: Ես ցնցված էի այդպիսի ժլատությունից: Մեր ընտանիքում դա ընդունված չէր:

Մենք միշտ կիսում էինք ամեն ինչ…. Երբ ես հաց եմ գնում, չեմ ասում, որ նրանք դա չպետք է ուտեն, և ես նրանց համար կոպեկներ
չեմ հաշվում:Հետո տեղափոխվեցինք ապրելու ինձ մոտ: Ամուսինս ընդհանրապես չի օգնում: Մորաքույրս և հորեղբայրս փող են տա-
լիս ինձ: Նրանք նաև ուզում են իմ բնակարանի համար տեխնիկա գնել: Բայց ինչո՞ւ է ամուսինս այդքան դժկամորեն բոլորին վերա-
բերում:

Վեց տարի է, ինչ միասին ենք ապրում: Մենք չենք նախատեսում հար սանիք, բայց դա միայն նրա հարա զատների օգտին է: Նա նույ-
նիսկ չի մտածում իր զավակներին օգնելու մասին: Տպավորո ւթյունն այնպիսին էր, որ նրա ծնո ղներն ուրախ էին, որ նրան ուղարկել
էին ապր ելու ինձ հետ … Բայց ամո ւսնուս մայրն անընդ հատ օգն ություն է խնդրում մեզնից: Ես նստում եմ նրա կր տսեր երեխայի
հետ, հետո կերակրում եմ ընտանի կենդանիներին, մինչ նա շրջում է հանգստավայրերում, իսկ ամուսինս, ընդհանուր առմամբ, ելք
ու մուտքերի մեջ է, կա՛մ ինչ-որ բան է բերում, կա՛մ ինչ-որ տեղ տանում:

Ընդհանրապես, նրա մայրը հաճախ է արձակուրդի գնում, իր վրա փող ծախսում, բայց նա ո՛չ բարոյական, ո՛չ ֆինանսական առու-
մով մեզ չի օգնում: Նա գոհ է կյանքի այս դասավորությունից, բայց ես վիրավորված եմ: Տպավորություն է ստեղծվում, որ ամուսինս
ոչ մի ծնողի կարիքը չունի: Տեսնում եք, նրանք կարծում են, որ երեխաներն իրենք պետք է ապրուստ վաստակեն, և նույնիսկ օգնեն
ծնողներին: Եվ ինչպե՞ս կարող է երիտասարդ ընտանիքը գումար վաստակել նման կյանքով:

Բայց իմ բոլոր ընկեր ներին միայն ծնող ներն են օգնում: Ընկերո ւհուս համար մեքենա են գնել, մյ ուսի համ ար նորո գում են արել և
վճարել հարսանիքի համար, իսկ մենք ամեն ինչ ինքնուրույն ենք անում…Ես որոշեցի, որ քանի որ նրանք մեզ փող չեն տալիս, ապա
ես շփումը կհասցնեմ նվազագույնի, այդ դեպքում ինչու ես պետք է լարվեմ ուրիշի երեխայի պատճառով կամ մաքրեմ կատվի կեղտը:
Բայց ամուսինս շատ թունավոր մայր ունի,քանի որ ես սկսեցի անտեսել նրան,նա ակտիվորեն անցավ որդու կողմը:Ամուսինս աշխա-
տանքից հետո առաջին զանգից վազում է նրա մոտ: Ես հոգնել եմ այդ վերաբերմունքից …

Իսկ ի՞նչ կանեիք իմ փոխարեն:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика