Ցանկացած բան կանեմ, միայն, թե տվեք այդ դեղերը,-աղերսում էր մոտ 6 տարեկան տղան․․․Օրեր առաջ դեղատան դեպքը խիղճս տանուվրա արեց

Ցանկացած բան կանեմ, միայն, թե տվեք այդ դեղերը,-աղերսում էր մոտ 6 տարեկան տղան․․․Օրեր առաջ դե ղատան դեպքը խիղճս
տանուվրա արեց։Բարև ձեզ, ինձ դեղեր են պետք ․․․ես կարող եմ հատակը լվանալ, կամ աղբը թափել․ դեպք դեղատանը, որ փոխեց
իմ կյանքը

-Անցիր, ի՞նչ ես կանգնել, անցի՞ր, հո դու քնած չես․․․ Քնած, քնած․․․— ծաղրում էր ճաղլ իկ տղան՝ ցուցադրելով իր նոր մեծ խաղալիք
մեքենան։

-Իսկ դու, իսկ դու գեր ես, — ասաց Վլադը և կկոծեց աչքերը։

-Լուռ նախանձիր, -պատասխանեց ճաղլիկ տղան, — դա նրանից է, որ ես ուտելու բան ունեմ։Մայրիկս ինձ համար համեղ թխվածք-
ներ է պատրաստում, հայրիկս խորոված է անում, իսկ դու ամբողջ օրը շիլաներ ես ուտում,— ավելա ցրեց տղան ու ս կսեց բարձր
ծիծաղել։

Վլադը մի կերպ զսպեց լացը, նա սեղմեց գունատ շուրթերը, որ կարողանա չարտասվել։ Տղան մեծանում էր տատիկի հետ, մորն ու
հորը չի հիշում։ Նրանք մահացել էին ավտովթարից, երբ երեխան ընդամենը 2 տարեկան էր։Ապր ում էին նրա նք տա տիկի փոքր
թոշակով, պարզ է, որ իրենց ճո խություն չէին կարող թույլ տալ։Տատիկը ծեր էր, մի կերպ էր քայլում, դրա համար էլ Վլադը տան
հոգսերը կրում էր իր փխրուն ուսերի վրա․․․

—Երբ տատիկդ էլ չլինի, քեզ մանկատուն կտանեն։ Այնտեղ էլ ամեն ինչ կիմանաս, քոնը կստանաս, — չէր հանդարտվում գիրուկը՝
Վլադին ավելի շատ ցավեցնելով։

-Որտեղի՞ց գիտես։

-Մայրս է ասել,— պատաս խանեց ճաղլիկ տղան ու գրպանից շոկոլադե կոնֆետ հանեց, որ ուտի։

Վլադը վազեց դեպի տուն՝ փորձելով չլսել, թե ընկերն էլ ինչեր է գոռում։ Ճանապարհին տղան մտածում էր, թե հետո ինչպես է ապրե-
լու միայնակ, լքված, առանց պաշտելի տատիկի․․․

-Տատիկ, միայն թե ապրիր, լա՞վ, — առաջին բանն էր, որ ասաց տղան՝ տուն ներս մտնելով։

-Տղաս, ի՞նչ ես ասում, իհարկե պիտի ապրեմ, էլ ի՞նչ ճար ունեմ, — պատաս խանեց տատիկը, և ծիծա ղելով՝ ամո ւր գրկեց թոռանը։
Ու նորից սկ սեց հազալ․․․ ավելի ուժեղ, քան վեր ջին ամս վա ընթացքում։ Վլադը նկա տում էր, որ վերջերս տատիկը շատ է հազում,
թույլ է, բայց ոչ մի դեղ չի խմում։ Նույն երեկոյան նա գնաց դեղատուն․

-Բարև ձեզ։ Ինձ դեղեր են պետք՝ տատիկիս հազը բուժելու համար։ Բայց մենք գո ւմար չունենք։ Եթե նա մահանա, ինձ մանկատուն
կտանեն։ Ուզու՞մ եք, ես կարող եմ հատ ակը լվանալ, կամ աղբը թափել․․․

-Գնա, տղա, պետք չի, դուրս արի, խանգարում ես մարդկանց, — պատաս խանեց աշխատողը։

Դեղա տանը իր հերթին սպա սող կանանցից մեկը բռնեց Վլադի ձեռքից, ու սկս եց հետաքրքրվել, թե ինչ է պատահել տատիկին։

-Հիմա կգնենք՝ ինչ անհրաժեշտ է։ Տատիկիդ կբուժենք, — պատասխանեց կինը։ Իսկ վերջում էլ ամոթանք տվեց աշխատողին, չէ որ
չի կարելի է անօգնական երեխայի հետ նման կերպով վարվել։

Շուտով Վլադի տատիկը սկսեց ապաքինվել, իսկ կինը հաճախ էր այցելում նրանց։ Ցավոք, մի քանի տարի անց տատիկը հեռացավ
կյանքից, իսկ Վլադի օրինական խնամակալը դարձավ հենց այն կինը, ով հաս ցրել էր կապ վել տղային, և սերը փոխ ադարձ էր։ Այդ
անծանոթուհին՝ Ես եմ, իսկ Վլադը հիմա 25 տարեկան է։ Ավարտել է բժշկականը, հիմա օգնում է տարեցներին։ Բայց կարևորն այն
է, որ նա լավ մարդ է մեծացել։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика