Ինձ տնային տնտեսուհի է պետք, այլ ոչ թե մանիկյուրով տիկին,-ասաց ամուսինս ու դուրս եկավ տանից․․․Ինչպես շարունակեմ նրա հետ ապրել

Դու ինձ համար ծառայի պես ինչ-որ մեկն ես, այլ ոչ թե սիրելի կին,-ասաց ամու սինս ու դուրս եկավ տանից․․․Ինչպես շարու նակեմ
նրա հետ ապրել։Ամուսնացել ենք սիրելով, համենա յն դեպս այդպես էի կար ծում: Այդ ժամ անակ արդեն հինգ տարի միասին էինք
ապրում, որդիս երեք տարեկան էր: Եթե անկեղծ՝ ամուսինս երբեք առանձնապես ուշադիր չի եղել իմ նկատմամբ:

Ինձ չի փայփալել, ծաղիկներ չի նվիրել, դե՛, դա վերագրում էի նրա «խիստ» բնավո րությանը:Որպես կին և տնա յին տնտեսուհի՝ ես
կանոնավոր կերպով կատարում էի իմ դերը՝ արդուկում, լվանում, ամբողջ ընտանիքի համար ճաշ պատրաստում: Իհա՛րկե, ես հոգ-
նում էի, բայց ինչ անեի, կարծում էի, որ բոլորն էլ այդպես են ապրում, ումից եմ ես առավել:

Ի զարմանս ինձ, ես սկսեցի նկատել, որ ամուսինս կասկածելիորեն մեծ ուշադրություն էր դարձնում ամառանոցի մեր հարևանի կը-
նոջը: Նրանք նույնպես երիտասարդ են, նրա կինը միշտ մանիկյուրով է, տարբեր սանրվածքներով, միշտ նորաձև է հագնվում, ոչ թե
ինձ նման: Ես անընդհատ կենցաղային գործերով էի զբաղված, որ անգամ թեյ խմելու ժամանակ չէի ունենում, այնքան հոգնած էի:

Ե՛վ աշխատանքի էի գնում, և՛ տանն ամեն ինչ անում, ինչպես «աշխատող ձի»: Իսկ նա իրենով էր զբաղված, ավելորդ անգամ երբեք
պարտեզ չի մտնում, ուտելու ոչինչ չի պատրաստում, բայց փոխարենը միշտ «տոնական է»:Ես նկա տեցի, որ ամո ւսինս, երբ նրանց
հետ որևէ բան է պատահում կամ ինչ-որ խնդրանք, անմիջապես թռչում է նրան փրկելու. և՛ պոմպով ջուր է լցնում,և վառարանը վա-
ռում:

Նա սկսեց ավելի շատ ժաման ակ անցկացնել նրանց ամառան ոցում, քան մեր սեփականում տանը:Մի անգամ ես նրան ասացի այն
ամենը, ինչ ես մտածում էի, երբ, փոխարենն ինձ օգներ և կարտոֆիլը փխրեցներ, նա գնաց «փրկելու» հարևանի մանիկյուրը: Ասա-
ցի, ինչ մտածում էի: Եվ նա պատասխանեց իմ դիտողությանը. «Իսկ ի՞նչ էիր ուզում: Որ քեզ ծաղիկնե՞ր նվիրեմ իմ ամբողջ կյանքի
ընթացքում:

Դու կին և մայր ես: Ուրեմն լվա՛, ճա՛շ պատր աստիր, իմա ցի՛ր տեղդ: Ինձ տանտիրո ւհի է պետք, ոչ թե մանիկյուրով տիկնիկ»: Ես
առարկեցի, իբր նրան ավելի հաճախ է օգնում: Ինչի համար ստացա պատասխանը. «Ինձ հանգիստ թող: Քո տեղը խոհանոցում է:
Դու չպիտի ասես, թե ում մոտ գնամ և ում մոտ՝ ոչ: Եթե որոշել ես ցուց տալ բնավորությունդ, ուրեմն գնա՛ այստեղից»:

Այն, ինչ հետո ես ապրեցի նրա խոսքերից, հնա րավոր չէ նկար ագրել… Բայց չէ՞ որ այդ ամբ ողջ տարիներին ես իրոք նրա հա մար
միայն ծառա եմ եղել, և ոչ թե սիրելի կին:Ես հավաքեցի իմ քաջու թյունը և նույն օրը, վերցնելով իրերս, երե խայի հետ հեռացա նրա-
նից: Հիմա ես ուրիշ կյանք ունեմ, աշխատում եմ, արդեն անցել է երեք տարի:

Նա չի տեսնվում իր որդու հետ, ապրուստավճար չի տալիս, կարծես մենք նրա կյանքում չկանք: Բայց ես հավատում եմ, որ այդպես
ավելի ճիշտ էր, իմ երեխային այդպիսի «հայրիկ» պետք չէ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика