Ես սիրում եմ, քանի դեռ որդիս է սիրում,-ասաց սկեսուրս ու պահանջեց, որ երեխայիս հետ դուրս գամ իր տան վրա գրանցումից․․․

Ես սիրում եմ, քանի դեռ որ դիս է սիրում,-ասաց սկեսուրս ու պահ անջեց, որ երեխայիս հետ դուրս գամ իր տան վրա գրանցումից․․․
Բարև՛ բոլորին: Ցանկանում եմ քննարկել ընկերուհուս դստեր տխուր պատմո ւթյունը, ում սկեսուրն իր բնակարանի հաշվառումից
հանել է (հանվել է բնակության վայրի գրանցումից) նրան՝ անչափահաս երեխայի հետ միասին: Կյանք է…. և նման բաներ միշտ պա-
տահում են: Ո՞վ է ճիշտ: Ո՞վ է մեղավոր:Ինչպե՞ս դուրս գալ այդպիսի իրավիճակներից առանց բարոյական և ֆինանսական կորուստ-
ների:

Պատմության նախաբանը` բարի սկեսուր: Իմ ընկերուհին ապրում էր երեք սենյականոց բնակարանում ամուսնու և երկու դուստրե-
րի հետ: Նրանցից մեկն ամուսնացավ և իր ամուսնուն բերեց իրենց տուն (իր մոր մոտ),իսկ երկրորդը,ում մասին խոսում ենք, ամուս-
նացավ և տեղափոխվեց իր ամուսնու մոտ`սկեսուրի կողմից գնված բնակարան:Սկեսուրը նրան սիրով ընդունեց՝գրանցելով իր բնա-
կարանում: Ծնվեց երեխան, ում նույնպես գրանցեցին սկեսուրի բնակարանում: Որդու ընտանիքի հարցերին նա չէր խառնվում:

«Ես սիրում եմ, քանի դեռ որդիս է սիրում»:

Շատ շուտով ընտանեկան կյանքում հսկայական ճեղք առաջացավ: Երկու տարեկան երեխայի հետ ընկերուհուս դուստրը վերադար-
ձավ մոր տուն: Մեկ տարի անց՝ պաշտո նական ամուսնալուծություն: Այստ եղ ես չեմ կարող դատել, թե ով է ճիշտ, ով է մեղավոր ա-
մուսնալուծության համար, քանի որ ընկերուհուս դո ւստրը հասուն աղջիկ է. նա ավ ելի քան 30 տարեկան է և բարդ բնավորություն
ունի: Եվ հետո փոքրիկ երեխա…

Բայց խոսքը դրա մասին չէ:Խոսքն այն մասին է,որ սկեսուրը մտածեց,թե ընտանիքի փլուզման մեջ հարսն է մեղավոր:Պատժամիջոց-
ներ և պատերազմ՝ ընդդեմ հարսի՝ երեխայի հետ միասին: Պաշտոնական ամուսնալուծությունից անմիջապես հետո սկեսուրը սկսեց
պնդել, որ հարսը երեխայի հետ դուրս գա բնակարանի հաշվառումից,պատճառաբանելով,որ իր որդին արդեն դուրս է եկել գրանցու-
մից և գնացել հեռու-հեռու, իսկ ինքը նախատեսում է վաճառել բնակարանը և մեկնել նրա մոտ:

Ընկերուհիս վրդովված էր. ինչպե՞ս: Ի վերջո երեխան նրա հարազատ թոռն է:Եվ ընկերո ւհիս կտրականապես հրաժարվեց իր տանը
գրանցել դստերը փոքրիկ թոռնուհու հետ, նրանց տանն իսկապես շատ մարդիկ էին գրանցված: Իսկ սկեսուրն առաջվանից ավելի էր
պնդում դուրս գալ գրանցումից:Նախկին հարսի խոսքն այն մասին է, որ ինքը և իր երեխան կդառնան անօթևան, եթե սկեսուրը չփո-
խի իր մտադրությունը:

Եվ այսպես սկսվեց պատերազմը: Սկեսուրը ոտնձգություններ սկսեց նախկին հարսի դեմ՝ հաղորդագրությո ւններով և հեռախոսա-
զան-գերով պահանջելով դուրս գալ գրանցումից, իսկ ընկերուհիս ասաց. «Ո՛չ: Դո ւստրս ու թոռս իրավունք ունեն այդ բնակելի տա-
րածքի վրա, երեխան նույնպես նրա թոռն է, և անչա փահասն իրավո ւնք ունի բնակվելու գրանցման վայրում: Ավելին, դուստրս և,
իհա՛րկե, նաև ձեր թոռը կացարան չունեն»:

Սա ավարտվեց նրանով, որ սկեսուրը դատական հայց ներկայացրեց` հա րսին հանելով գրան ցումից և շահեց այդ գործը:Մենք ցնց-
ված էինք, քանի որ վստահ էինք, որ նրանք չեն կարող հանել երեխային, եթե նա այլ բնակարան չունի: Ի վերջո ընկերուհիս նույնպես
պարտավոր չէ իր դստերը և երեխային բնակարան տրամադրել:

Մյուս կողմից, կարող ենք հասկանալ նախկին սկեսուրին: Նա միայ նակ կին է, գնել է այդ բնա կարանը, որպեսզի իր որդուն առանձ-
նացնի ընտան իքից, բայց, ի վերջո, պարզվում է, նա պետք է,համենայն դեպս,մինչև թոռնիկի 18 տարին լրանալը, բնակարանը հան-
ձնի նախկին հարսին: Բայց ավելի շատ ես ցավում եմ այս իրավիճակում հայտնված ընկերուհուս համար: Ի վերջո, այժմ նրանցը ոչ
թե երեք սենյականոց բնակարան է, այլ հանրակացարան:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика