Միշտ մտածել եմ, որ անթերի ու համերաշխ ընտանիք ունեմ, մինչև որ դժբախտությունը չթակեց դուռս․․․

Միշտ մտածել եմ, որ անթերի ու համերաշխ ընտանիք ունեմ, մինչև որ դժբախտությունը չթակեց դուռս․․․Ես ամուսնացած եմ և ու-
նեմ երկու երեխա: Ամուսինս լավ մասնագետ է, բարձր աշխատավարձ է ստա նում, և մենք ապրում ենք ըն դարձակ երեք սենյակա-
նոց բնակարանում: Ընտանեկան շրջապատում ես ընդգրկել եմ եղբորս և նրա ընտանիքին, մայրիկիս, զարմուհուս և նրա ընտանի-
քին, նրա մայրիկին և իմ մորաքրոջը:

Մենք հաճախ էինք հավաքվում, մենք մոտավորապես նույն տարիքի երեխաներ ունենք, և նրանք լավ ընկերներ են դարձել: Բացօթ-
յա խնջույքներին ու արձակուրդներին միշտ միասին ենք: Երեխաներին որոշ ժամանակ իրենց մոտ պահելը, փողով սա տարելը, վե-
րա-նորոգումների գործընթացում օգնություն ցուցաբերելը խնդիր չէ: Ես կարծում էի, որ ունեմ աշխարհի լավագույն հարազատները՝
ուժեղ թիկունք և հուսալի մեջք:

Բայց շուտով ինչ-որ մի բան այնպես չընթացավ:Միշտ մտածում էի, որ երկու տատիկ ունեմ: Մեկը հարազատս է, որից ծնվել են մայ-
րս և մորաքույրս, իսկ երկրորդը` տատիկիս հարազատ քույրը՝ Միլենա տատիկը: Նա իր երեխաները չուներ, ուստի մեզ իր թոռնիկ-
ներն էր համարում: Ես նրան շատ էի սիրում:Միլենա տատիկը պատանեկության տարիներին դարձել էր իմ հավատարիմ ընկերը, ես
իմ գաղտնիքները նրան էի վստահում:

Նա շատ լուրջ և պաշտոնյա ամուսին ուներ, գործարանում աշխ ատել է որպես տնօրենի օգն ական: Նրանք երկո ւսով սրտանց մեզ
երես էին տալիս և թանկ նվերներ գնում:Որքա՞ն անշահախնդիր էր նրանց սերը մեզ՝ երեխաներիս նկատմամբ:Իմ սեփական տատի-
կը մահացավ վաղ, երբ ես տասներեք տարեկան էի, բայց կար Միլենա տատիկը, որին ես պաշտում էի:Նա այրիացավ՝ ամուսինը սր-
տի կաթվածից հանկարծամահ եղավ:

Մեծ բնակարանում այդ տարեց կինը մնացել էր մենակ: Նա դեռ առույգ էր, և բոլորս շատ էինք զարմանում, թե ինչպես է դա հաջող-
վում նրան: Բայց հուղարկավորությունից մոտ մեկ տարի անց Միլենա տատիկը հիվանդացավ: Բժիշկները չէին կարողանում ախտո-
րոշում տալ, բոլոր օրգանները լավ էին աշխատում, ըստ բժիշկների, պարզապես ծերությունն այցելել էր նրան: Մեր ամբողջ ընտանի-
քը անհանգստացավ և սկսեց հոգ տանել մեր տատիկի մասին:

Բայց երբ բոլորը հասկացան, որ սա երկար է տևելու, սկսեցին արդ արացումներ փնտրել՝ չգալու, նրան չխնա մելու համար: Բոլորին
առաջարկեցի բուժքույր վարձել, բայց ինձ ոչ ոք չաջա կցեց:«Նա մեր հարազատ տատը չէ, մեր մայրը չէ, այլ մոր աքույրը, եկեք նրան
տանենք տարեցների տուն», — սրանք իմ մտերիմների խոսքերն են: Ես ասացի, որ դա չի լինի, և սկսեցի ինքս խնամել Միլենա տա-
տիկին:

Իհա՛րկե, ես հոգնում էի, իսկ հետո ամուսինս առաջարկեց, որ տատիկս մեզ մոտ տեղափոխվի, և տատիկս համաձայնվեց: Մենք նը-
րան սենյակ հատկաց րեցինք, կան չեցինք լավ բժշկի, որը ախ տորոշեց, որ նրա հիվանդո ւթյունը դաժան արձ ագանք էր ամուսնու
մահվան հետ կապված: Դեղորայքը, մեր ուշադրությունը, երեխաների ուրախությունը արդյունք տվեցին.Միլենա տատիկը լավացավ:

Մեր երեխաները տատիկին պատմում էին դպրոցում իրենց գործերի մասին, ցույց էին տալիս իրենց նկարները և բարձրաձայն ա-
սում տնային հանձնարարությունները, իսկ նա նրանց հետ կիսվում էր իր հիշողություններով՝ իր երկար կյանքից: Միլենա տատիկը
մեզ հետ ապրեց վեց տարի:

Կտակի համաձայն՝ նա ինձ թողեց քաղաքի կենտրոնում գտնվող իր բնակարանը: Եվ ինչ սկսվեց այստեղ: Բոլոր հարազատները կա-
տաղեցին՝ պահանջելով իրենց բաժինը, նույնիսկ նրանք դատական հայց ներկայացրեցին, ճիշտ է չհաղթեցին, բայց նյարդերը տեղի
տվեցին:

Բոլորը երես թեքեցին մեզնից, բայց ես չեմ մտածում, որ ժառանգությունը պետք է կիսեմ նրանց հետ: Եթե ես չպաշտպանեի տատի-
կիս, նրան կուղարկեին ծերանոց՝ առանց խղճի խայթ զգալու, իսկ այդպես երեխաներս ու ես ունեինք սիրված տատիկ, որին միշտ
հիշում ենք մեծ ջերմությամբ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика