Կարծում էի, որ երեխայիս ծնվելուց հետո կյանքս կփոխվի․․․Այդպես էլ եղավ, փոխվեց, բայց ոչ իմ պատկերացրած ուղղությամբ

Կարծում էի, որ երեխայիս ծնվելուց հետո կյանքս կփոխվի․․․Այդպես էլ եղավ, փոխվեց, բայց ոչ իմ պատկերացրած ուղղությամբ

«Հղի կանայք չպետք է նյարդայնանան», — այսպես ասաց ամուսինս տղայիս և ինձ հիվանդանոցից դուրս գրվելու օրը:Ասաց, հավա-
քեց ճամպրուկները և հեռացավ: Հիմա, նրա կարծիքով, ես կարող եմ նյարդայնանալ:7 տարի ամուսնացած ենք եղել,վերջին 5 տարի-
ներին մենք ցանկանում էինք երեխա ունենալ:Ես խնդիրներ ունեի,ուստի անընդհատ բուժվում էի,հետազոտվում բժիշկների կողմից,
արտամարմնային բեղմնավորումը դիտարկելու էինք ծայրահեղ դեպքում:

Ես 30 տարեկան էի,հղիանալու շանսեր ունեի, ուստի հուսահատորեն կառչեցի նրանից:Վերջին երկու տարիները դժվար են եղել ինձ
և ամուսնուս համար:Ես նյարդային էի դարձել բուժման պատճառով,ամուսինս՝ամուսինս անընդհատ աշխատանքի էր և ինձ սատա-
ր-րող չկար: Մենք հաճախ վիճում էինք, բայց միշտ վեր ջում հաշտվում էինք: Եվ ահա մեկ տարի առաջ իմացա, որ հղի եմ:

Իմ երջանկությանը սահման չկար: Ամուսինս նույնպես երջանիկ էր (ինձ այդպես էր թվում): Ամբողջ հղիո ւթյան ընթաց քում նա ինձ
շրջապատեց սիրով և խնամքով: Ես արդեն մտածում էի,որ ահա նա` մեր ընտանիքի երջանկության բաղադրատոմսը, ինչը մեզ պա-
կասում էր:Կարծում էի, որ որդուս ծնվելուց հետո ամեն ինչ փոխվելու է ամուսնուս հետ մեր հարաբերություններում: Փոխվեց, բայց
ոչ իմ պատկերացրած ուղղությամբ:

Ծննդաբերեցի ժամանակին, ամեն ինչ լավ էր: 5-րդ օրը ես և որդիս դուրս գրվեցինք հիվանդանոցից: Մեզ դիմավորեցին մեր հարա-
զատներն ու ընկերները: Ամուսինս հպարտորեն գրկել էր որդուս բարուրը:Տանն ինձ դիմավորեցին փուչիկներով,նվերները սպասում
էին ինձ, հյուրերը մի քիչ նստեցին և ցր վեցին: Երե կոյան ես պատրաստվում էի որդուս քնեցնելու: Ամուսինս գալիս է և ասում.

-Դե՛, վերջ, ես գնացի:

Ես չհասկացա, թե որտեղ, ինչու, արդեն գիշեր է փողոցում: Մտածեցի, որ նա աղբն է տանում թափելու:

-Դե՛ գնա:

Նա դուրս բերեց պատշ գամբում թաքցրած ճամպրուկը և մի քանի պայուսակ: Հարցրի, թե ուր է գնում իրերով:

-Հասկանո՞ւմ ես, ես վաղուց էի ուզում բաժա նվել քեզ նից: Ես ուրիշ կնոջ եմ սիրում: Բայց երբ ուզում էի ամեն ինչ պատմել, դու ար-
դեն հղի էիր: Իսկ հղիները չպետք է նյարդայնանան: Հետևաբար, ես ոչինչ չասացի քեզ, թե չէ ինչ կլիներ երեխայի հետ: Եվ հիմա դու
ծննդաբերել ես, այնպես որ ես հեռանում եմ:

Հաջողություն: Ես ապշած կանգնել և, նայում էի, թե ինչպես է նա հեռանում: Ես չէի կարո ղանում հա վատալ, որ դա ինձ հետ է կա-
տարվում:Ամուսինս իսկապես հեռա ցավ մեզնից, դա կատակ չէր: Մեկ շաբաթ անց նա եկավ, մենք քննար կեցինք ամուսնալուծութ-
յան և ունեցվ ածքի բաժանման գործընթացը, նրա որդու հետ կապը և ապրուստավճարը:

Հուսով էի մինչև վերջ, որ սա խաղ է: Բայց ոչ: Ես նրան չստիպեցի մնալ:Նա արդեն վաղուց որոշել էր ամեն ինչ, եթե որդին չկարողա-
ցավ հետ պահել նրան, ուրեմն առավել ևս ես չէի կարող:Որդիս արդեն 4 ամսական է:Նախկին ամուսինս շաբաթը երկու անգամ գա-
լիս է, վճարում ապրուստավճարը, և գնում այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է որդուս:

Ես իմացա նրա նոր մուսայի մասին, պարզվեց, որ նրանք 3 տարի միասին էին:Ստի և խաբեության երեք տարիներ:Այսպիսով, ամու-
սինս չցանկացավ ինձ անհանգստացնել հղիության ընթացքում, բայց նա ճարպկորեն դուրս պրծավ հենց դուրսգրման օրը:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика