Ամուսինս ամեն առիթով իր մորն էր օրինակ բերում ու ինձ ամեն անգամ ամոթանք տալիս․ Երկար չդիմացա․․․Նրան ընդմիշտ ուղարկեցի սկեսուրիս ընտանիք

Ամուսինս ամեն առիթով իր մորն էր օրինակ բերում ու ինձ ամեն անգամ ամոթանք տալիս․Երկար չդիմացա․․․Նրան ընդմիշտ ուղար-կեցի սկեսուրիս ընտանիք։

Կարծում եմ, իմ կյանքը կարելի է անվանել տիպիկ: Ամուսնացել եմ 26 տարե կանում, 1 տարի անց ունեցել աղջկաս: Վատ չէինք ապ-րում, գումարն ամեն ինչի բավա կանացնում էր: Բայց շուտով ամուսինս որոշեց, որ ես ծո ւյլ եմ, իսկ դեկ րետն ինձ համար հանգիստ է: Երբ լրացավ դստերս երկու տարե կանը, նրան սկսեցի թողնել մորս մոտ և ինքս էլ դուրս եկա աշխա տանքի:

Վերադարձա մանկապարտեզ՝ դաստիրակի աշխատանքին, որտեղ որ նախ կինում էի աշխատում:Բայց ամո ւսինս շարունակ դժգո-հում էր: Իր մորն էր օրինակ բերում. հողամաս ունի, բանջարեղեն աճեց նում է, երկու երեխա մեծացրել է, ամբողջ կյանքում հաշվա-պահ է աշ խատել: Իսկ ես ի՞նչ եմ անում: Գործս վերջացնում եմ ժամը 5-ին, իսկ շա բաթ-կիրակի օրերին տանն եմ:

Ճիշտ է, ամուսնուցս բավ ականին քիչ էի վաս տակում, բայց չէ որ խանո ւթ ես էի գնում, տունը մաք րում, լվացք անում, երե խայի խնամքով ու դաստիրակությամբ զբաղվում, գիշերվա ընթացքում ես էի մի քանի անգամ արթնանում, որ դս տերս համար կաթ տա-քացնեմ ու տակդիրը փոխեմ:

Ես ամբողջ օրը ոտքի վրա էի, բայց գումար չունեի, ու կախվածության մեջ էի ամուսնուցս:Փորձում էի բացատրել ամուսնուս, որ ես էլ եմ աշխատում, հոգնում, ինձ էլ է օգնո ւթյուն պետք, ես երկաթից չեմ… բայց ան իմաստ: Բանը հա սավ նրան, որ ամուսինս իմ ա-ռաջ պայման դրեց. նա սկսելու է տան ու ընտանիքի համար այնքան գումար տրամարդրել, որքան եմ եմ վաստակում, իսկ մնացածը ինքը պիտի հավաքի:

Առանց այն էլ մեզ մոտ ամեն ինչ լավ չէր, բայց դրանից հետո սկսեցի զզվել ամո ւսնուցս: Բայց չշտա պեցի ամո ւսնալուծվել:1 տարի պահանջվեց, որ կարո ղանամ գնալ վերապատ րաստման դաս ընթացների, մասնավոր մանկա պարտեզում գործ գտնեմ: Ու երբ հավաքեցի 4 ամսվա իմ աշխատավարձը, ամուսնուս ասացի, որ բաժանվում եմ:

Չեմ ուզում պատմել, թե մինչ այդ օրը ինչպես ենք ապրել…Եվ ահա արդեն 1 տա րի է, ինչ ես ու աղջիկս, նաև մայ րիկս միասին ենք ապրում: Համեստ ենք ապրում, բայց ոչ մի բանի կարիք չունենք: Դատա րանով ստա ցա մեր բնակարանի կեսը, այդ գումարով մեզ համար փոքր տուն գնեցի, իսկ մայրիկիս տան վարձն ու իմ աշխատավարձը մեզ բավականացնում է:

Հաճախ եմ մեր բարեկամներից լսում, թե ես ինչ հիմար ու անխելք եմ, որ իմ ձեռքով քանդեցի ընատնիքս ու մնացի միայնակ: Ուզում եմ ասել այդ բոլոր մարդկանց.

—Ես միայնակ չեմ: Ես ունեմ երեխա: Իսկ նա իմ ընտանիքն է:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика