Թու, առավոտս էլի փչացավ․․․․Ես բողոքավոր հարսներից չեմ, բայց սկեսուրիս լաց ու կոցը այլևս տանել չեմ կարողանում

Ես բողոքավոր հարսներից չեմ, բայց սկեսուրիս լաց ու կոցը այլևս տանել չեմ կարողանում․ Ամեն առավոտ արթնանում է ու․․․

Ես չեմ համարում ինձ վատ հարս, բոլորովին, ընդհակառակը, սկեսուրս գովաբանում է ինձ, միշտ շնորհակալություն հայտնում բարդ իրավի ճակում ցուցաբերած աջակցո ւթյան համար: Դե, էլ ինչպե՞ս: Ես ծնող ներ չունեմ, ինձ համար այս աշխա րհում միակ մտերիմ մարդը նա է… բայց իմ բարկությունը սահմաններ չունի:

Իհա՛րկե, ես հասկա նում եմ, որ 61 տարեկան է, կյանքը չի ստացվել, ստիպված էր բնակո ւթյան վայրից տեղափոխվել, որտեղ ուներ <<սիրելի>> հավեր և կովեր… բայց ի՞նչ կարող էր անել:Նրա աչ քերին ամեն օր արցունքներ կան, կարծես՝ ըստ ժաման ակացույցի: Առավոտ է: Ես նախաճաշ եմ պատրաստում նրա և որդուս համար:

Դանյան այնպիսի երեխա է, որ երկար ժամ անակ չի արթնանում, չի կարո ղանում քնկոտ վիճակից դուրս գալ, (ովքեր ունեն 2-3 տա-րեկան փոքր երեխա, նրանք ինձ կհասկանան), այնպես որ մեկ ժամ ես նրան չեմ դիպչում, պարզապես խոհանոցում հանգիստ շիլա եմ եփում, ինչ-որ բան թխում, սեղան բացում:Ժամը 8:30-ն է, ես գազ օջախի վրա մանրաձավարով շիլա եմ պատրաս տում, երեխաս գիշերազգեստով հանգիստ նստած է բազ մոցին, մուլտֆիլմ է նայում… Ինձ հաճույք է պատճառում հանգիստ առավոտը…

Տեսնում եմ, սկեսուրս հավաքում է բազմոցները, ծալում անկողնային սպիտակեղենը: Նա երկու ձեռքերով գրկեց երեխային, տարավ մի կողմ՝ նրա տակից սավանը վերցնելու համար, և այդ ժամանակ Դանյան…Նա վազեց ինձ մոտ, սկսեց լաց լինել, գոռալ: Ես հանգս-տացնում էի որդուս՝ ասելով, որ քեզ մատով չեն կպել, իսկ դու առավոտից հիստերիա ես բարձրացրել, և հանկարծ սկեսուրս սկսեց.

-Է՜, ես ոչ ոքի պետք չեմ, որքա՜ն թշվառ եմ, անգամ թոռնիկս է այդպես արձագանքում:

Թո՜ւ: Վերջ: Առավոտս փչացավ: Եվ ամեն ինչ այդ քան լավ էր սկսվել:Մեկ այլ իրավիճակ: Երբ երե խաս ծնվեց, ես երկար ժամանակ ամուսնուս հարմարեցնում էի տան նոր կանոններին: Օրինակ՝ եթե ես երեխային օրորում եմ,պետք է բացարձակ լռություն պահպա-նել: Հիմա ստիպված ենք դա սովորեցնել սկեսրոջս, բայց առայժմ ամեն ինչ ապարդյուն է: Կեսօրվա քունը… Քնեցնում եմ երեխային: Հանկարծ հնչում է սկեսրոջս հեռախոսի զանգը: Երեխան, որ արդեն քնել էր, ցնցվում է և վախեցած բացում աչքերը:

Իսկ նա դանդաղ սկսում է հեռախոսը որոնել: Ամուսինս հասկանում է, որ ես նյարդայնանում եմ, քանի որ ստիպված եմ ևս մի 40 րո-պե օրորել որդուս, բայց ես էլ եմ ուզում հանգստանալ: Սկեսուրս սկսում է բարձրաձայն զրուցել հեռախոսով և թքած ունի, որ ես քը-նեցնեմ եմ նրան: Ո՛չ, դե, կարող է դուրս գալ, փողոցում -40 աստիճան չէ, մենք գյուղում ենք ապրում, կարող է բակ դուրս գալ, բայց ոչ: Նա ավարտեց խոսակցությունը, ես լսում եմ, թե ինչպես է ամուսինս նուրբ դիտողություն անում.

-Մայրի՛կ, Օլյան Դանյային քնեցնում է, մի քիչ կամաց, լա՞վ:

Սկեսուրս սկսում է վրդովվել… Գնում է խոհանոց: Ես լսում եմ, սկսում է հեկեկալ: Ամուսինս գնում է խոհանոց.

-Մայրի՛կ, ի՞նչ է եղել:

-Ես այստեղ ավելորդ եմ, բոլորին անհանգստացնում եմ, կարո՞ղ եմ ես հետ գնալ:

-Ո՛չ, ինչի՞ մասին ես խոսում: Ո՞ւր ես գնում, այնտեղ արդեն տունը պատրաստել են վաճառքի:

-Ես ոչ ոքի պետք չեմ ծերության հասակում…

Եվ ամեն ինչ նորից է սկսվում: Գանգատներ այն մասին, թե որքան դժբախտ է ինքը, ոչ ոքի պետք չէ… Ո՛չ, դե, կերակրում ենք, խմեց-նում, հյուր տանում, հեռուստացույցով միացնում միայն նրա սիրած ալիքները… Ուրիշ ի՞նչ է պետք: Ո՛չ, պետք է օրերով ու գիշերնե-րով նվնվա…

Շնորհակալ եմ բոլոր նրանց, ովքեր ինձ հետ են: Ես պատմում եմ գյուղում մեր նոր կյա նքի մասին: Սկեսուրս վերջերս տեղափոխվեց մեզ մոտ: Հիմա մենք չորսով ենք: Ես սովորում եմ հարաբերություններ հաս տատել ամուսնուս մոր հետ: Միայն թե իրականությունն է` իր բոլոր հետևանքներով…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика