Ես ընտանիքիս հետ բնակվում եմ Իտալիայում և չեմ ցանկանում, որ ծնողներս տեղափոխվեն մեզ մոտ․ Ինչպես բացատրեմ նրանց, որ․․․

Ես ընտանիքիս հետ բնակվում եմ Իտալիայում և չեմ ցանկանում, որ ծնողներս տեղափոխվեն մեզ մոտ․ Ինչպես բացատրեմ նրանց, որ․․․

Անունս Իռեն է, 42 տարեկան եմ: Ամուսնացած եմ, ունեմ երկու երեխա: Եվ ես, և ամուսինս Հայաստանից ենք, փոքր գյուղից: Ծանո-թացել ենք Երևանում, մոտ 1 տարի ապրել այնտեղ՝ նախքան կարող ացել ենք տեղափոխվել Իտալիա:Մենք ամեն ինչ ա րել ենք, որ իրագործենք մեր պլանը: Միայն Իտալիա հասնելուց հետո սկս եցինք մտածել երեխաներ ունենալու մասին:

Ծնողներս ի սկզբանե դեմ էին, որ մենք հեռան այինք երկրից, հետո անդադար պահա նջում էին, որ վերադառնանք: Բնականաբար, չլսեցինք նրանց:Անցել է 15 տարի, մենք սովորել ենք այս երկրին, ավան դույթներին: Եվ մեզ, և մեր երեխա ներին ամեն ինչ դուր է գալիս: Աղքատ չենք, բայց և մեծահարուստ էլ չենք:

Վերջին շրջանում ծնողներս սկսել են անդ ադար գանգա տվել, որ հոգնել են Հայա ստանում ապրելուց: Ամեն օր ակնարկում են, որ շատ վատ են ապրում, ուզում են գալ մեզ մոտ: Պարզ է, որ ճանապարհածախսը մենք պիտի հոգանք: Պիտի ապրեն մեր տանը, մեր հաշվին, իսկ մենք դա չենք ուզում:Ես ուղղակի շոկի մեջ եմ ծնողներիս վարքագծի պատճառով:

Ինչից են նրանք ենթադրել, որ մենք կարող ենք ապահովել և մեզ, և նրանց: Այդ դեպքում ստիպված կլինենք որոշ բաներից զրկել մեր երեխաներին՝ հանուն նրանց: Իսկ ես նման բան թույլ չեմ տա:Ինչու՞ պիտի նման զոհողության գնամ: Ծնողներս երբեք մեզ չեն օգնել, ինձ լավ մանկություն չեն տվել:

Իմ ծննդյան առաջին իսկական տորթը ես ինքս եմ գնել՝ իմ աշխատած գումարով:Գուցե կարծեք, որ սխալ եմ, մտածեք՝ նման ծնող-ներ չեն լինում… Ուրեմն ուրախ եմ ձեզ համար, նշանակում է, որ իմ բախտին չեք արժանացել, ու գիտեք՝ թե ինչպիսինն են լինում մեծատառով հայրիկն ու մայրիկը:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика