Տարիներ անց մանկատնից դուրս գրվելուց հետո փնտրեցի ու գտա հարազատ մորս, իսկ նա․․․Նա նույնիսկ իմ անունն էր մոռացել

Տարիներ անց մանկատնից դուրս գրվելուց հետո փնտրեցի ու գտա հարազատ մորս, իսկ նա․․․Նա նույնիսկ իմ անունն էր մոռացել

Տղան, որը մեծացել էր մանկատանը, չզայրանալով աշխարհի վրա մեծանալով նա փնտրեց ու գտավ իր մորը: Բայց երկար սպասված հանդիպումը հիասթա փություն է առաջացրեցնում: Քիչ հավանա կանություն կա, որ որևէ մեկը վիճարկի, որ մեր մոլո րակի փոքրիկ բնակիչներն ունեն ամենամեծ սրտերը: Մեծահասակները հաճախ չեն ներում միմյանց այնպիսի մանրուքներ, որոնց վրա Դուք նույն-իսկ կարող եք ծիծաղել։ Բայց երեխաները կարողանում են մեծահասակներին ներել անգամ ամենալուրջ մեղքերը ՝ չեն հրաժարվում, չեն մոռանում և նույնիսկ փորձում են օգնել:Մեր պատմությունը նույնպես այս մասին է:

Սրտի փոխարեն մի քար ունեցող մոր և նրա որդու մասին, որն ունենալով ծնող մեծացել է մանկատանը: Եվ երբ նա մեծացավ գնաց փնտրելու աշխարհի ամենամտերիմ և սիրելի անձնավորությանը՝ այդպես էր թվում նրան այդ ժամ անակ։ Անտոշկան ընկել էր ման-կատուն, երբ վեց տարեկան էր: Նա իր ամբողջ մանկությունն անցկացրել է կեղտոտ սենյակում ՝ բավարար չափով չուտելով և համարյա փողոց դուրս չգալով:

Իսկ մայրը խմել և մոռացել էր, որ ինքն ունի որդի և որոշ պարտակա նություններ:Նիհարած <<Մաո ւգլուն>> մեծ և վախեցած աչքե-րով, խնամակալության մարմինները տարան տնից այն բանից հետո, երբ նրա մորը զրկեցին ծնողական իրավունքներից: Օտար մո-րաքույրներն ու հորեղբայրները հավատում էին, որ նրանք պարզապես փրկել են տղային սովից: Բայց Անտոնը շատ երկար ու դժվա-րությամբ ընտելացավ մանկատանը:

Թող տանը սոված ու կեղտոտ լինի, թող մայրը միշտ հարբած և զայրացած լինի,բայց նա ուզում էր գնալ այնտեց` իր սիրելի ննջասեն-յակը:Անցան տարիներ: Անտոնը մեծացավ և դուրս եկավ մանկատնից, գնաց սովորելու, հետո աշխատանք ստացավ: Նա գիտեր, որ կյանքում նա կարող է միայն ինքն իրեն ապավինել: Եվ նա հասկա նում էր, որ մանկա տանը միայն որբ երեխաները չեն հայ տնվում, նա գիտեր, որ ինչ-որ տեղ ապրում է իր մայրը: Նրան, որին տղան սպասում էր այսքան տարիներ: Եվ վերջապես որոշեց ինքնուրույն գտնել մորը՝ չնայած նրան, որ հասկանում էր, թե ով է «վիշտ-մայրը», և թե ինչու է նա հայտնվել մանկատանը:

Անտոնը չէր ցանկանում նախատել կամ քննադատել իր մորը: Պարզապես ուզում էր գտնել նրան: Մի գուցե նա ոչ մի օգնղ չունենա-լով այժմ ունի աջակցության կարիք։Անտոնին անհրաժեշտ էր շատ ուժ, համբերություն և ժամանակ, որպեսզի կարողանա գտնել մորը, որն արդեն երկար ժամանակ էր, որ չէր ապրում նախկին հասցեում: Ինչպես պարզվեց, նա ապրում էր արվարձաններում՝ մի փլված տան մեջ, որն ըստ երևույթին վաղուց էր այդ վիճակում:

Անտոնը երկար թակում էր գրեթե կոտռված դուռը, թակում և անհանգստանում էր, թե ինչպիսին կլինի իր մայրը, և վերջապես դու-ռը թեթևակի բացվեց: Հյուրին նայեց մի կնճռոտ տարեց կին։-Ինձ ասացին, որ ես կարող եմ այստեղ գտնել Աննային,

-Անտոնն ասաց իր մոր անունը։

-Ես եմ Աննան, — ժպտաց ծեր կինը,

-Իսկ դու ով ես,- Անտոնը ցնցվեց:

Նա գիտեր, որ իր մայրը այժմ պետք է լինի մոտ քառասուն տարեկան: Իսկ այստեղ…Բայց նա ասաց այն, ինչ ուզում էր.

-Բարև, մայրիկ:

Ծեր կնոջ աչքերն ասես մի փոքր կյանքի կոչվեցին, նա կարծես փորձում էր ինչ-որ բան հիշել: Ըստ երևույթին հիշեց․

-Դու պատահմամբ հո չե՜ս փախել մանկատնից, — հարցրեց նա:

-Մայրիկ, ես վաղուց եմ մեծացել, ապրում եմ առան ձին և ունեմ աշխատանք»: «Աշխատանք» բառից տիկնոջ տեսքը կյանքի կոչվեց: Նա թույլ տվեց, որպեսզի հյուրը ներս մտնի, բայց միայն հարցնում էր. «Դու աշխա տո՞ւմ ես>>, <<Գումար վաստակո՞ւմ ես>> , <<Դա նշանա կում, որ քեզ մոտ կա գումար>>։

-Դու ունես օգնության կարի՜ք,- անհանգստ ացավ որդին։

-Այո, ես հիվանդացել եմ, իսկ դեղամիջոցի համար գումարս չի բավարարում, — պատասխանեց մայրը,

-Ասա այն, ինչ քեզ հարկավոր է, ես կբերեմ դեղատնից,- ասաց տղան ։

-Դու ավելի լավ է գումարը տուր ինձ, ես անձամբ կգնեմ։ Անտոնը իր բաճկոնից հանեց գումարը,որը մոր ձեռքը հմտորեն բռնելով ան-միջապես անհետացավ դռան արանքում, որից հետո …դուռը փակվեց: Զարմացած Անտոնը մի քանի րոպե տեղում կանգնած մնաց, և վերջապես որոշեց հեռանալ: Բայց հազիվ մանկան պես մի քանի քայլ անելով, հանկարծ նորից բացվեց դուռը:

Նույն կոպիտ, հար-բած ձայնը հարցրեց.

-Հե ,յ, ինչ է քո անունը և ինչու ես եկել»: Անտոնը տխուր ժպտաց մորը … Ո՝չ, նա ժպտաց այդ օտար կնոջը և լուռ հեռացավ դեպի իր սեփական կյանքը, որտեղ նա ապագայում կունենա ամեն ինչ: Թե՛ ընտանիքը, և թե՛ երեխաները: Երեխ աներ, որոնց նա երբեք ցավ չի պատճառի: Անտոնը շատ կփորձի նրանց դարձնել ամենաերջանիկն աշխարհում …

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика