Ես Ծաղկաձոր եմ գնալու, չեմ կարող երեխայի հետ մնալ,-ասաց սկեսուրս․ Ի պատասխան նրան, մի քանի օր անց ես մերժեցի նրա խնդրանքը․ Թող իմանա մերժումը ինչ է․․․

Ես Ծաղկաձոր եմ գնալու, չեմ կարող երեխայի հետ մնալ,-ասաց սկեսուրս․ Ի պատասխան նրան, մի քանի օր անց ես մերժեցի նրա խնդրանքը․ Թող իմանա մերժումը ինչ է․․․Միշտ զարմանում էի, թե ինչպես են երեխաները մեծանում, դառնում չափահաս, ընտանիք ստեղծում, ծնող դառնում, սակայն շարունակում են սերտ կապ պահել ծնողների հետ, նրանց պատմել բոլոր գաղտնիքները, կյանքի վերաբերյալ մանրամասները․․․

Հիմա իմ ամուսինն է այդպիսին։ Նա և սկեսուրս ունեն գաղտնիքներ, ամեն օր կա պի մեջ են․․․ Հաճախ նա մորն ավելի շատ բան է ասում, քան ինձ։ Իսկ վերջին դեպքը կտրուկ որոշում կայացնելու շարժառիթ է ինձ համար։Մեր որդին այս տարի ավարտել է մանկա-պարտեզը, ու մենք պայմանավորվել էինք, որ 1 ամիս պիտի մնա սկեսուրիս տանը, 1 ամիս էլ՝ մայրիկիս, քանի որ ես աշխատում եմ, իսկ մինչ դպրոց գնալը պիտի մի ձև զբաղեցնեինք։

Մայրիկս բժշկուհի է, ուշ է վերադառնում տուն։ Նա դիմում է գրել, որ օգոսոտսին իրեն արձակուրդ տան, իսկ սկեսուրս էլ ասաց, որ հուլիսին կարող եմ հույսս իր վրա դնել։Բայց հո ւլիսի 6-ին նա զանգում է ինձ ու ասում, որ աշխա տավայրում բոլորին Ծաղկաձորի ուղեգիր են տվել՝ 15 օրով, ու ինքը պարտադիր պիտի գնա։

Նա ինձ հավատացրեց, որ ամեն ինչ անսպասելի է եղել։ Պարզ ապես ասել են, որ հուլիսի 9-ին մեկ նում են։ Բայց երբ գնացի սկեսու-րիս տուն՝ երեխայիս հետևից, այնտեղ նրա կոլեգաներից մեկն էր, ումից էլ պատահաբար իմացա, որ ոչ ոք իրենց ուղեգիր չի տվել։

Սկեսուրս հատուկ է արձակուրդ վերցրել, հյուրանոցում ինքնուրույն սենյակ ամրա գրել։Նշեմ, որ սկե սուրս շատ ծաղիկներ, ծառեր ունի, ու կարևոր է դրանք ամեն օր ջրել, հատկապես այս շոգին։ Պարզ վում է, որ նա ամուսնուս վաղուց խնդրել է ջրել դրանք, բայց մոռացկոտը հետո էր հիշել, որ պիտի գործուղման գնա։Ծաղկաձոր գնալու նախորդ օրը զանգել էր սկեսուրս․

-Խնդրում եմ, աղջիկս, ամեն երեկո աշխատանքից հետո մտիր իմ տուն, ծաղիկներս ջրիր։ Եթե չորանան, մի քանի տարվա չարչա-րանքս ջուրը կընկնի։

Իսկ ես էլ մերժեցի նրան։ Այսինքն մեծ կին է, չի մտածում հարազատ թոռան, աշխատող հարսի մասին, իսկ ես պիտի անհանգստա-նամ նրա խոտերի համար։ Իհարկե ոչ։Հիմա արդեն գրեթե 10 օր է, ինչ ամեն երեկո զանգում եմ իմ բարեկամներից կամ ընկերուհի-ներից որևէ մեկին ու խնդրում, որ որդուս թողնեմ մոտը, քանի դեռ աշխատանքի եմ։

Այնքան բարկացած եմ և սկեսուրիս, և ամուսնուս վրա։ Այսինքն նա ամեն ինչ գ իտեր ու չէր ասում։Սկես ուրս էլ գոնե սպասեր, մինչ կսկսվեր մայրիկիս արձակուրդը․․․Մտադիր եմ այլևս երբեք չտանել երեխայիս նրա մոտ․․․Թող այնքան կարոտի,որ հասկանա սխալը։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика