Եղբայրս միշտ ամաչում էր ինձանից, ասում էր թե ես գյուղացի եմ ու երբեք չէր հրավիրում իր շքեղ բնակարան․ Տարիներ անց տեղի ունեցավ անսպասելին․․․

Եղբայրս միշտ ամաչում էր ինձանից, ասում էր թե ես գյուղացի եմ ու երբեք չէր հրավիրում իր շքեղ բնակարան․ Տարիներ անց տեղի ունեցավ անսպասելին․․․Այսօր Ձեզ կներկայացնենք շատ հետաքրքիր, բայց համա ռոտ, մի առակ այն հարուստ եղբոր և աղքատ քը-րոջ մասին …

Աղջիկն ապրում էր կաթ և բանջարեղեն վաճա ռելով: Ամռանը աղջիկը ճանապարհի եզրին վաճա ռում էր սունկ և հատապտուղներ, իսկ ձմռանը նա ապրում էր այն ամենով, ինչ հաջողվել էր հավաքել տաք եղանակներին:Եղբայրն ամաչում էր իր քրոջից և երբեք չէր կանչում նրան քաղաք, և առավել ևս ՝ իր հարուստ և շքեղ բնակարան, բայց քույրը երբեք չէր վրդո վվում և չէր մոռանում իր եղբորը։

Ամեն առիթով նվեր ներ էր ուղարկում եղ բորը և իր ընտանիքին:Նա եր բեք ոչինչ չի խնդրել եղբորից և միշտ նրան վերաբերվում էր հասկացողությամբ և հարգանքով:Աղջիկն ուներ մի փոքրիկ տուն, հողատարածք և մի քանի տնային կենդանիներ։Անցան տարիներ։ Այնպես պատահեց, որ եղբոր բիզնեսը սնանկացավ, կինը հեռացավ ուրիշ տղամարդու մոտ, որդին թմրամոլ դարձավ, բնակարանը վերցվեցին պարտքերի դիմաց:

Այդ ժամանակ եղբայրը հիշեց իր քրոջը և գնաց գյուղ …Իսկ քրոջ մոտ ամեն ինչ կարգին էր. Չորս կով, խոզեր անհաշիվ, ավտոտնա-կում նոր մեքենա, որով կաթնա մթերքը տանում էին քաղաք վաճ առելու։ Երկու երեխաներն արդեն ավար տել էին համալսարանը։

Քույրն այնպիսի սեղան դրեց, որ զարմանքից եղբոր աչքերը լայն բացվել էին։ Եղբայրն ամաչեց… սկսեց ներողություն խնդրել քրո-ջից, բայց նա ընդհանրապես նեղացած չէր, անգամ եղբորն առաջարկեց բնակարան և աշխատանք:

Մի ուրացիր այն հողը, որտեղ մեծացել ես, և մի մոռացիր այն արյունը, որը քեզ հարազատ է

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика