Ամուսինս լքեց ինձ ու նորածին դստերս ասելով, որ դեռ պատրաստ չէ ընտանեկան կյանքի․ 1 ամիս անց իմացա, որ ամուսնացել է սիրուհու հետ․․․

Ամուսինս լքեց ինձ ու նորածին դստերս ասելով, որ դեռ պատրաստ չէ ընտանեկան կյանքի․ 1 ամիս անց իմա ցա, որ ամո ւսնացել է սիրուհու հետ․․«Մենք ամուսնացանք 2017 թ.-ի հունիսի 5-ին:Մինչ այդ մենք հանդիպել ենք 2 տարի,որոնք ինձ համար ասես դրախտ լինեին: Մենք փայլում էինք երջանկությունից։ Մեր բոլոր ընկերներն ու հարազատները սպասում էին մեր հարսանիքին։ Եվ դա իրա-կանացավ։ Մենք բոլորից գաղտնի օրինականացրեցինք մեր հարաբերությունները։

Այդ օրը միայն մերն էր, նա միշտ ասո ւմ էր, որ չի ցանկանում, որ իր հարսա նիքը լինի ավանդականի պես։ Բարեբա խտաբար մեր հարազատներից ոչ ոք չնեղացավ մեզանից։ Ես ասացի ծնողներիս, որ շատ երջանիկ եմ և նրանք շատ ուրա խացան, բայց ինչպես երևում է նման երջանկությունն էլ ունի իր ավ արտը։Ամուսինս օրեցօր դառ նում էր ավելի տխուր և փակ: Ես տեսնում էի, որ նա պատրաստ չէ առօրյա ընտանեկան կյանքին, և փորձում էի նրան չծանրաբեռնել:

Նա ուզում էր զվարճանալ, քայլել, և ես աջակ ցում էի նրան, մինչև իմացա, որ հղի եմ: Սկզբ ում նա ուրա խացավ, բայց հետո սկսեց նորից լարվել` մտածելով, որ այժմ նա չի կարողանա մասնակցել տարբեր տեսակի զվարճանքների: Ես փորձում էի նրան հասկացնել, որ երեխան ոչ միայն պատասխանատվություն է, այլ նաև մեծ երջանկություն։Երբ ծնվեց Կառչկան, նա յոթերորդ երկնքում էր, չնա-յած նրան, որ ինքը տղա էր ուզում։

Ես երեխայի հետ առաջին ամիսը մնացել եմ ծնողներիս տանը, իսկ ամո ւսինս մեր տանը, քանի որ աշխատում էր։ Տուն վերադառ-նալով ես արժանացա տհաճ անակնկալի։ Ամուսինս այլևս չէր ցանկ անում ապրել ամո ւսնական կյանքով։ Նա ցան կանում էր բա-ժանվել և հեռանալ։Ես պատրաստ չէի այդ ամենը լսելու։ Ես լացում էի ողջ գիշեր` անգամ փոքրիկին կերակրելիս։ Այդ ժամանակ չէի կարողանում գիտակցել, թե ինչ պատճառով է այդպես վարվում իմ և դստերս հետ։

Ես ասում էի նրան, որ ամեն բան լավ կլինի կարևորը, որ մենք միասին ենք, բայց նա ուշադրություն չէր դարձնում իմ ասածներին, և այսպես շարունակվեց մոտ երկու ամիս։ Այդ ընդացքում ես շատ եմ մտածել և անգամ դիմել եմ հոգեբանի։ Արդյունքում ես հասկա-ցա, որ պետք է բաց թողնեմ իմ սիրելի մարդուն, մտածելով , որ միայնության մեջ նա ամեն ինչ կհասկանա և կվեիադառնա։ Եվ ես համաձայնեցի ամուսնալուծության։

Իր իրերը տարավ 2 օրում, ես չէի ցանկանում դա տեսնել և ստիպված գնացի ծնողներիս տուն։ Երբ վերադարձա տունը գրեթե դա-տարկ էր։ Կահույքը և տունը նա թողել էր ինձ և դստերս։ Մեկ ամիս անց ես նամակ ստացա, որտեղ գրված էր, որ ես հրավիրվում եմ Ելենայի և արդեն նախկին ամուսնուս հարսանիքին։ Եթե աղջիկս չլիներ ես երևի չկարողանայի դիմանալ այս ցավին։Հետո ինձ զան-գահարեց ամուսնուս մայրը, ներողություն էր խնդրում ինձանից, աղա չում էր ինձ բառի ուղիղ իմաս տով, բայց ես նրան չէի մեղա-դրում և անհասկանալի էր, թե ինչու է նա դա անում։

Նա պարմեց, որ երբ ինձ տեղափոխել էին ծննդատուն (ես 25 օր մնացել էի այնտեղ մինչև երեխային ունենալը) այդ ժամանակ ամու-սինս իր տանն էր , և իրեն հյուր էր եկել ընկերուհին աղջկա հետ և Ելենան հենց այդ նույն աղջիկն էր։ Պարզվեց նաև, որ նա ինձա-նից հեռացել է, քանի որ այդ աղջիկը հղի էր, և Վանյան վախեցել էր նրա դատախազ հորից։

Բնականաբար ես չգնացի հարսանիքին, բայց մեր ընդհանուր ծանոթներից մեկն այնտեղ է եղել, և ասաց, որ Ելենան իսկապես հղի է, այն էլ բավականին մեծ ժամկետում։ Երբ նա ունեցավ երեխային, այդ ժամանակ սկեսուրս նորից զանգահարեց և ասաց, որ ծնվել է տղա, բայց ոչ իր որդուց։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика