Երբևէ նման վիճակում չէի հայտնվել․․․Ստիպված էի ընտրություն կատարել, կա՛մ մայրս, կա՛մ կինս

Երբևէ նման վիճակում չէի հայտնվել․․․Ստիպված էի ընտրություն կատարել, կա՛մ մայրս, կա՛մ կինս

Կարո՞ղ եմ ինձ արժանի որդի համ արել այն ամենից հետո, ինչ տեղի ունե ցավ: Ծերա նոցի շեմին՝ ես ցավ էի ապ րում, երբ իմ ծեր մայրը կանգնած էր պատուհանի մոտ: Ժամանակին կնոջս հետ հարմա րավետ կյանք ընտրեցի, իսկ մայր իկիս վտա րեցի, հիմա ես տառապում եմ իմ արարքի պատճառով: Ինչպե՞ս կարողացա այդպես վարվել իմ սեփական մոր հետ:Երեխա ժամանակ կոր ցրեցի հայրիկիս, նա շուտ հեռացավ մեզանից, իսկ մայրս՝ նոր կյանք սկսելու փոխարեն, ընտրեց ինձ:

Նա դեռ երիտասարդ էր և գեղեցիկ, բայց ես էի հիմնական խնդիրը: Նրան ամուսնության առաջարկ արեցին, միայն թե նա պետք է լքեր ինձ: Բայց նա երբեք չէր համարձակվում մտածել ինձ լքելու մասին: Մերժելով բոլոր առաջարկները՝ նա աշխատանք էր փնտրում իր մասնագիտությամբ, նա հրուշակագործ էր: Հաճախ ստիպված էր լինում 2 հերթափոխով աշխատել` վճարելու մեր բնակարանա-յին, կենցաղային ծախսերը և ուսմանս վճարը:

Խմորի հետ անընդհատ աշխա տելուց նա միշտ ուռած ու կարմիր ձե ռքեր ուներ, բայց եր բեք չէր բողո քում: Երբ նա գալիս էր ծանր հերթափոխից հետո, միացնում էր թեյնիկը և ինձ կերակրում թարմ թխած խմոր եղեններով: Մայ րիկը նայում էր, թե ինչպես եմ ու-տում, և միայն այն բանից հետո, երբ ես լիովին կշտանում էի, նա էր սկսում ուտել:Քիչ ուշ միայն հասկացա, որ նա վախենում է ինձ սոված թողնել: Նրա սերն այնքան ուժեղ էր, որ նա զոհաբերվեց ինձ համար:

Նա փոխարինեց ինձ համար ամբողջ աշխարհը, իր նման մայրիկ ունենալով, ես հայրիկի կարիքը չունեի: Հիշում եմ, որ նա հաճախ էր կրկնում, որ երբեք չի ամուսնանա, որպեսզի իր նոր ամուսինը չնեղացնի ինձ:Իմ մանկությունը համեմատաբար ուրախ էր, մայրս ամեն ինչ անում էր, չէր քնում, չէր ուտում, բայց երբեք չէր բողոքում: Ամեն ինչ ավելի բարդացավ ավելի ուշ, երբ նրա գործարանը փակվեց, իսկ նրա մոտ մատների արթրիտ առաջացավ:

Ձեռքի յուրաքանչյուր շարժում նրան աներևակայելի ցավ էր պատճառում, նա այլևս չէր կարող աշխատել:Այդ ժամանակ ես ավար-տում էի միջնակարգ դպրոցը և աշխա տում էի տեղական կրպա կում կես դրույքով: Մաք րում էի, աղբը թափում, օգնում ապրանք-ները դասավորել, տեղափոխել ծանր արկղեր, երբեմն էլ ստիպված էի կանգնել դրամարկղի մոտ: Այս աշխատանքի համար ես վար-ձատրվում էի մթերային ապրանքներով, երբեմն էլ՝ մի քիչ գումարով: Ես խնայում էի մորս դեղորայքի համար և միշտ փորձում էի հաճելի լուրերով ուրախացնել նրան:

Կարմիր մեդալով դպրոցն ավար տելուց հետո դիմեցի հայտնի համալսարաններ: Պատաս խանը եկավ բավ ականին արագ, ինձ ըն-դունեցին գրեթե բոլոր ուսումնական հաստատություններում: Այսպիսով, մայրս և ես տեղափոխվեցինք մի մեծ քաղաք:Կյանքը սկսեց աստիճանաբար բարելավվել, դասերից հետո ես կես դրույքով աշխատում էի սրճարաններում և պահեստներում: Ես լավ վարձատր-ված էի, և բավականաչափ փող կար սննդի, ծախ սերի և կյանքի այլ ուրախո ւթյունների համար: Հանրակաց արանում ինձ սենյակ հատկացրին որպես լավագույն ուսանողներից մեկը, որտեղ ապրում էինք ես և մայրս:

Ես նրան տանում էի թանգարաններ, թատրոններ և կինոթատրոն, ցույց էի տալիս քաղաքը, լավ զգեստներ էի գնում և փորձում էի զվարճացնել նրան:Ամեն ինչ հիանալի էր, մինչև ես չհանդիպեցի նրան: Չգիտեմ՝ ​​նա իմ առաջին սե՞րն էր, թե՞ իմ ճակատագիրը կոր-ծանողը: Երբ ես երկրորդ կուրսում էի, ես հանդիպեցի Լենային: Ավելի ճիշտ, մեզ ծանոթացրեցին համադասարանցիները՝ քաղաքա-ցի աղջիկ, խելացի ընտանիքից։

Ընկերներս նախանձում էին, որ ինձ հաջողվել է նվաճել նրա սիրտը: Ժամանակը թռավ, նրա հետ մեր հարաբերությունները զարգա-ցան, և մի օր նա առաջարկեց համատեղ կյանք սկսել: Դրան ես պատրաստ չէի, բայց նա սպառնաց բաժանվել, և ես ստիպված էի համաձայնվել:Նա չգիտեր մայրիկիս, և ես չէի շտապում նրանց ծանոթացնել: Ես ամաչում էի ներկայացնել մայրիկիս, ծանր կյանքով ապրած կինը և խելացի թավջութակահարների ընտանիքը, նրա մայրն ակնհայտորեն ավելի լավ տեսք ուներ:

Դա սխալ էր, բայց ես ոչինչ չէի կարող անել: Անհր աժեշտ էր խոսել մայր իկիս հետ: Ես հիանալի հաս կանում էի, թե ինչ եմ ասելու, հասկանում էի, որ մտադիր եմ մայրիկիս փողոցում թողնել: Ես սովորականի պես զրույց սկսեցի, այնուհետև անցա բուն թեմային.

-Մայրիկ, ես հանդիպել եմ մի աղջկա, և մենք պատրաստվում ենք միասին ապրել:

-Որդիս, ես շատ ուրախ եմ քեզ համար: Դու հիանալի որոշում ես կայացրել: Ե՞րբ ես մեզ ծանո թացնելու:

-Ոչ այս անգամ. Մայրիկ, իսկ որտե՞ղ ես ապրելու դու:

-Ես … ես … կվերադառնամ մեր հայրենի երկիրը և կապ րեմ մեր հարևան Կարինեի հետ: Մի անհանգստացիր:

-Բայց ինչքա՞ն կարելի է այնտեղ ապրել: Եվ դա հավանաբար անվճար չի՞ լինի:

-Մորաքույրդ միայնակ է ապրում և հարև անի կարիք ունի: Փող պետք չէ, տղաս:Ավելի լավ է քեզ համար ինչ-որ բան խնայիր և գնիր, լավ կեր, ծախսիր ընկերուհուդ վրա: Հենց աշխատանք գտնեմ, կփորձեմ գումար ուղարկել քեզ:

-Լավ, մայրիկ, ուրեմն քեզ ճանապարհեմ վա՞ղը:

-Վաղը, տղաս: Վաղը։ Պառկիր քնելու:

Մորս աչքերում նկա տեցի մի անցող իկ ցավ, որը նա չէր կարող թաքցնել: Նա հստակ փորձում էր թաք ցնել ցավն ու արցո ւնքները՝ փորձելով չնեղացնել ինձ: Հասկանում էի, որ վերջին ստոր մարդու պես եմ գործում: Ես մորս ուղարկեցի անծանոթ ինչ-որ տեղ, ա-ռանց փողի, առանց ապաստանի, արթրիտով հիվանդ: Ինչպե՞ս է նա գոյատևելու: Ես հիանալի տեղյակ էի, որ մորաքույրս չի սիրում մարդկանց և դժվար թե համաձայնի ապրել նրա հետ:

Բայց ես պարզապես ուզում էի հնարավորինս արագ ազատվել նրանից: Սերը փակել էր աչքերս: Ես գնացի քնելու.Առավոտյան մա-յրս չարթնացրեց ինձ: Ես սովոր էի, որ մայրիկս ամեն օր նախաճաշից առաջ արթնացնում է ինձ: Բացելով աչքերս` ես հասկացա, որ նա այլևս չկա: Մայրիկը գնաց ու չի վերադառնա: Նրա իրերը պահարանում չէին, կոշիկները մուտքի մոտ էին, իսկ ներքնակը կոկիկ հավաքված:

Նա սեղանին գրություն էր թողել.«Որդիս, մի ​​անհանգս տացիր իմ մասին, ես լավ կլի նեմ: Ես նույնիսկ չէի նկատում, թե ինչպես ես հասունացել: Գիտեմ, որ դու ամաչում ես ինձանից, ես հասկանում եմ քեզ: Ասա ընկերուհուդ, որ դու մայր չունես, այդ դեպքում քեզ հարկավոր չի լինի ինձ ներկայացնել: Սիրելիս, մաղթում եմ քեզ երջանկություն և սեր: Եղիր երջ անիկ որդիս, երբեք մի կրկնիր իմ ճակատագիրը: Եթե ​​երբեւէ օգնութ յան կարիք ունենաք կամ ինչ-որ բան պատահի, կապվիր մորաքրոջդ հետ: Ես այնտեղ կլինեմ »:

Կարդացածիցս աչքերս արցունքով լցվեցին, ինձ մոտ ահավոր զգացողություն էր: Ես սկսեցի կարոտել մայրիկիս, գիտեի, որ նա փո-ղոցում է մնացել, անօթևան, անօգնական և ամբողջովին հիվանդ: Բայց ոչինչ չէի կարող ետ բերել․․․իմ Լենկան արդեն պատրաստ էր տեղափոխվել ինձ մոտ:Այսպիսով, ես և Լենան միասին ապրեցինք, շատ շուտով մենք ամուսնացանք:

Սկզբում ուզում էի մայրիկիս հարսանիքին հրավիրել, բայց միտքս փոխվեց, նա ինքն էր առաջարկել, որ չասեմ իր գոյության մասին: Ես հենց դա էլ արեցի: Այդ դե պքից հետո ես չփորձեցի փն տրել նրան, անընդհատ տարա տե սակ բաներ էին առաջ գա լիս, և ես պարզապես նրա համար ժամանակ չունեի: Աղջկաս լույս աշխարհ գալուց հետո ես հասկ ացա, թե ինչ է ծնող լինելը: Ես Լենային պատմեցի ամեն ինչ մայրիկիս և նրա հետ արածի մասին:

-Իսկ հիմա ի՞նչ է, ուզում ես գտնե՞լ նրան-,հարցրեց Լենան կատաղի ձայնով.

-Ոչ, Լենա: Ես պարզապես ուզում էի իմանալ` արդյոք նրա մոտ ամեն ինչ լավ է, և վերջ:

-Իսկ միգուցե մայրիկիդ տու՞ն էլ բերես: Որտեղից ես պետք է իմանամ, թե որտեղ է նա թափառել այսքան տարի և ինչպիսի հիվան-դություններ է նա բերելու մեր տուն: Մտածիր քո երե խայի մասին, նա նորա ծին է, և նրա համար վտանգավոր է օտարների հետ լինելը:

-Նա օտար չէ, այլ իր տա տիկը: Լենա ասա այն, ինչ ուզում ես, բայց ես պետք է համոզվեմ, որ նա իրեն լավ է զգում:

Մի քանի շաբաթ որոնո ւմներից հետո պարզ վեց, որ մորաքույրս մեր քաղաք տեղա փոխվելուց անմիջ ապես հետո մահ ացել է, և մայրս չէր կարո ղացել գնալ նրա մոտ: Ես հար ցեր տվեցի մեր բոլոր հարևաններին, բայց ոչ ոք նրան չէր տեսել: Վշտից ու կարոտից ես գնացի մեր գետի մոտ, որտեղ մայրս ինձ սովորեցրել է լողալ, մոտակայքում ծառ էր աճել, և մենք նրա հետ թռչնանոց էինք կառու-ցել: Թռչնանոցը ստուգելուց հետո ես գտա ճմրթված ու հին նամակ, ես անմիջապես հասկացա, որ դա իմ մորից է:

Նա գրել էր հետևյալը.«Որդյակ, եթե կարդում ես այս նամակը, նշանակում է, որ դու դեռ իմ կարիքն ունես, և ինձ ես փնտրում: Հու-սով եմ՝ լավ ես և ինձ ես փնտրում՝ համոզվելու համար, որ լավ եմ: Մի անհանգստացիր ինձ համար, ես ապրում եմ ծերանոցում, որը գտնվում է քո համալսարանից երկու փողոց հեռու: Ես հաճախ էի տեսնում քեզ, դու երջանիկ էիր և ես չէի ուզում անհանգստացնել քեզ »:

Ես բարձրացա և նստեցի մեքենան: Եվ չէի կարող պատ կերացնել, որ այս ամ բողջ ընթացքում նա կողքիս է եղել: «Հույս» անունով ծերանոցում ինձ տեղեկացրին, որ մայրս իրենց մոտ է, որ նրան գտել են ձմռանը՝ փողոցում գումար մուրալիս: Լսածիցս ես սարսա-փեցի, մայրս գո ւմա՞ր է մո ւրացել, այն էլ ձմռա՞նը: Որ տե՞ղ եմ եղել ես այս ամբողջ ընթացքում: Նույն հար ցերն ինձ տվեց նաև մի բուժքույր, որն աշխատում էր այնտեղ, և ես չէի կարողանում գտնել պատասխանները: Այսքան տարի անց ես հույս ունեի, որ մայրս ինձ կների․․․ երբ ես բացեցի նրա սենյակի դուռը, շատ զարմացա: Նա ծերացել էր, ցնցոտիներ էր հագնել և նույնիսկ ինձ վրա ուշա-դրություն չէր դարձնում:

-Մայրիկ: Մայրիկ, ես եմ։

Արցունքները թույլ չէին տալիս արտասանել այն ամենը, ինչ պահում էի հոգուս մեջ: Ամոթ էր նայել նրա աչքերին: Նա նույնպես լա-ցում էր և շոյում գլուխս:

-Իմ սիրելի որդի: Դու գտար ինձ. Ես սպասում էի քեզ, սպասում էի և հավատում էի, որ կգտնես ինձ:

-Մայրիկ, արի գնանք տուն։

-Տու՞ն։ Բայց ես տուն չունեմ։

-Մայրիկ դու տուն ունես: Դու թոռնուհի ունես, և ես քեզ կծանոթացնեմ նրա հետ։

Մենք գնացինք մեր տուն, և ես ափսո սում էի, որ նախ ապես չէի խոս ել Լենայի հետ: Նա նույնիսկ չբարևեց մորս, սկսեց բղ ավել և մեղադրել հենց շեմին և խնդրեց մայրիկիս հեռանալ:

-Ի՞նչ ես անում այստեղ։ Ո՞վ ես դու։ Նա մայր չունի, մայրը երաժիշտ էր և մահ ացել է հյուրախաղերի ժամանակ ջրհեղեղից:

Իմ խեղճ մայրիկ, որքան դաժան էի ես: Չկարողանալով զսպել զայրույթս՝ ապտակեցի Լենային և ասացի, որ բաժանվում եմ նրանից: Նա անմիջապես սպառնաց, որ ես չեմ տեսնի մեր դստերը, բայց ինձ այլևս չէր հետաքրքրում:Ես չէի կարող ինձ ներել այն ամենի հա-մար, ինչ արել եմ այն մարդու հանդեպ, ով ինձ ավելի շատ էր սիրում:

Ընդամենը մի քանի րոպեն կարող է ընդմիշտ փոխել մարդու կյանքը․ պարզապես մի քանի րոպեյվա վիճաբանությունից հետո չէի էլ նկատել, թե ինչպես է մայրս հեռացել:Մուտքից դուրս ցատկելով՝ ես խելագարի պես նրան էի փնտրում, սիրտս բաբ ախում էր շատ արագ:Հանկարծ նկատեցի փողոցի մեջտեղում հավաքված մի խումբ մարդկանց,իսկ գետնին մայրս էր ընկած՝ հավանաբար ավտո-վթար էր եղել․․․

Սա իմ պատիժն է, և ես պետք է դրա նով ապրեմ: Աշխար հում ոչ մի սեր չի կարող փոխ արինել մոր սիրուն: Քեզ ոչ ոք երբեք չի սիրի ավելի շատ, քան քո մայրը: Ոչ ոք մտովի չի զոհի իր կյանքը քեզ համար, քո մորից բացի:Մեղքով ու ցավ ով եմ ես ապրում ամեն օրս: Ինձ ոչ մի բան պետք չէ և ոչ մեկի պետք չեմ,ինձ համար իմաստ չունի շարունակել շնչելը, հոգու մեջ այդպիսի ծանրությամբ անհնար է ապրել:

Եթե ​​Դուք երբևէ մտածել եք Ձեր մայրերի մասին, հիշեք, որ հարաբերո ւթյուններն ու ամո ւսնությունը փոփոխական և փոխարինելի բան են, բայց միայն մայրն է ընդո ւնակ մեծ սեր ունենալ իր երե խայի հանդեպ: Եթե ​​Դուք հնարավոր ություն ունեք մայրիկ կանչելու, ապա Դուք աշխարհի ամենա երջանիկ մարդն եք: Հոգ տարեք մայրերի, հայրերի, ծնող ների մասին: Գնա հատեք նրանց, քանի որ հետո արդեն ուշ կլինի և ան օգուտ: Դուք ինքներդ չեք կարողանա ներել Ձեզ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика