Տարեց տատիս ես եմ միշտ խնամում, բայց երեկվա ասած խոսքերից հետո․․․Պարզվում է, որ իր հաշմանդամ լինելու մեղավորը ես եմ

Տարեց տատիս ես եմ միշտ խնամում, բայց երեկվա ասած խոսքերից հետո․․․Պարզվում է, որ իր հաշմանդամ լինելու մեղավորը ես եմ

Չէ, տատիկս չար ու նախանձ չէ,ես նրան նույնիսկ բարի ու հաս կացող մարդ եմ համարում․․․բայց որքան դժվար է ինձ համար․․․Տա-տիկս 92 տարեկան է, 2 տարի առաջ նա ընկավ և ստացավ ողնաշարի կոմպրեսիոն կոտր վածք։2 ամիս շարո ւնակ նա պառկած էր, և չնայած բժիշկների կանխատեսումներին՝նա հրաշքով սկսեց քայլել։Այն մասին,թե ինչպես էի խնամում անկողնուն գամված տատի-կիս, հիմա պատրաստ չեմ պատմել։

Մենք առանձին ենք ապրո ւմ, բայց նույն շենքի տարբեր հարկերում։Բնակա նաբար, ամբողջ օրը նրա մոտ էի անցկ ացնում։Ես նրա համար ուտելիք եմ պատրաստո ւմ, խնամո ւմ, հագցնո ւմ, տանը մաքրություն անում․․․ ամեն ինչ։Բայց մի բան կա, որ ինձ հանգիստ չի տալիս ու շատ ցա վալի է․ հենց ես ոտքս դնում եմ տատ իկիս տուն, սկսվ ում են մեղադրան քները։ Իսկ երե կվա ասածը մտքիցս դուրս չի գալիս․

-Ես քո պատճառով եմ հաշ մանդամ դարձել։ Դու մեջքս մերսում էիր ու կոտ րեցիր ողնաշարս։

Նշեմ, որ մինչ ընկնելը տատիկս մի քանի տարի ձեռնա փայտով էր քա յլում, և ես դեռ այդ ժամանակ ամեն երեկո նրա մեջքը մերսում էի հատուկ քսուքով, որը նշանակել է բժիշկը։ Հիմա նա քայլում է ինչպես մինչ տրավման։

-Ինչու՞, ախր ինչպե՞ս ինձ հաշմա նդամ դարձրիր։ Քեզ ի՞նչ վատո ւթյուն էի արել։ Չես էլ ամա չում, հիմա աչքերիս մեջ ես նայում։

Պայքարում եմ նրա գլխին ապո ւրը լցնելու ցանկության դեմ․․․ Երբեմն չեմ դիմա նում ու լուռ փախնում եմ տուն, հետո նորից հետ եմ գալիս։ Ու այդպես օրա կան 3 անգամ։Օրեցօր ավելի քիչ եմ նրա մեջ տեսնում տա տիկիս, կարծես ուրիշ մարդ լինի։Գնում եմ, բայց խիղճս տանջում է, սկսում եմ մտա ծել, որ գուցե ընկել է, քաղցած է, գնում եմ, հետո նո րից զղջում․․․ Խղճում եմ և ինձ, և նրան․․․

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика