Բոլորը երեխա ունենալիս ուրախանում են, բայց․․․Ամուսինս ինձ ու նորածին երեխայիս բերեց տուն ու վազեց սիրուհու մոտ

Ամուսինս ինձ ու նորածին բալիկիս ծննդատնից տուն բերելուց հետո, թողեց ու հեռացավ սիրուհու մոտ․ Չնայած դրան, տարիներ անց ստիպված էի ներել նրան․․․Ահա, թե ինչու

Մեր ամուսնացած էինք , մենք սիրում էինք միմյանց: Ես կարծում էի, որ մենք ուժեղ և ուրախ ընտանիք ենք: Հանդիպել էինք, երբ ես 16 տարեկան էի: Սկզբում մենք պար զապես շփվում էինք հեռախոսով, բայց երեք տարի անց որոշե ցինք հան դիպել: Մենք որոշակի դժվարություններ ունեցանք, բայց կարողացանք հաղթահարել և ամուս նացանք` 7 տարի անց:Հար սանիքը հոյակապ էր, շատ հյու-րեր կային, լավ կենա ցներ և ուրախ միջավայր: Բայց մեկ տարի անց ես պար զեցի մի բան, ինչն ինձ ցնցեց …

Նա ուներ սիրուհի։Ես չգիտեի ինչպես անել, իմ ներսում ամեն ինչ կոտրված էր: Այդ պատճառով ես ընկճվեցի` չէի ուտում, չէի կարո-ղանում նորմալ քնել, անընդհատ նյարդայնանում էի: Կար ծում եմ՝ նրանք, ովքեր եղ ել են նման իրավի ճակում ինձ կհաս կանան: Սկսվեց հաճախակի վեճեր, նա անընդհատ լքում էր ինձ, հետո նորից վերադառնում։

Շատերն ասում էին, որ այս իրավիճակում ես պետք է դիմեմ ամուսնալուծության և ավարտեմ մեր հարաբերությունները: Ես չէի կա-րող գնալ այդ քայլին, քանի որ շատ էի սիրում նրան և չէի կարող մոռա նալ: Միայն աղո թում էի, որ մենք երե խա ունենանք և որոշ ժամա նակ անց ես հղիացա: Բայց միևնույն ժամանակ նա շարո ւնակեց իր արկածները:Ես չէի պատրաստ վում բաժանվել, չնայած մենք արդեն դադարել էինք միասին ապրել, ողջ սերս տալիս էի մեր չծնված երեխային:

Երեխայի ծնվելուն պես ամուսինս մեզ դիմավորեց հիվանդ անոցից,բայց հետո նո րից գնաց սիրուհու մոտ: Որոշում կայացրեցի ա-մուսնալուծվել, քանի որ ոչինչ չէր ստացվում: Ես դիմում ներկայացրեցի: Բայց հետո ինչ-որ բան կարծես <<հարվածեց ամուսնուս գլխին>> …Երբ հասկացավ, որ կարող է կորցնել ինձ և մեր երեխային, նա սկսեց փորձել ետ բերել մեզ։

Այդ ժամանակ ես ար դեն հոգնել էի ամեն ինչից և ոչինչ չէի ուզում: Երբ երե խան արդեն մեկ տարուց ավելի էր, մենք մի ացանք: Այդ պահից սկսած ես վստահ էի, որ նրանք ավար տվել էին իրենց հարաբերո ւթյունները:Ինչո՞ւ որոշեցի դա` ես ճանաչում էի նրան, նա երախտ ապարտ է ինձ, որ ես չեմ հեռ ացել: Ես իսկա պես ներեցի նրան, ուզում էի մոռա նալ ամեն ինչ և նորից սկսել: Եվ մենք դա արեցինք` մենք դարձանք երջանիկ ընտանիք, ունենք երեխա, որն արդեն յոթ տարեկան է:

Նա փայփայում է ինձ և մեր երեխային, պաշտպանում է մեզ և վախենում է կորցնել: Ես հավատում եմ, որ մենք կարողացանք վերա-կանգնել այն երջանիկ կյանքը, որը տիրում էր մինչև սիրուհին:Իսկ ի՞նչ եք կարծում` ճիշտ որոշում կայացրեցի: Եվ արդյոք նա նորից չի դավաճանի ինձ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика