Ես թույլ չեմ տալիս, որ հարևաններս մտնեն մեր տուն, ի դեպ Ձեզ էլ եմ խորհուրդ տալիս նման կերպ վարվել․․․Ահա, թե ինչու

Ես թույլ չեմ տալիս, որ հարևաններս մտնեն մեր տուն, ի դեպ Ձեզ էլ եմ խորհուրդ տալիս նման կե րպ վարվել․․․Ահա, թե ինչու։ Վեր-ջերս տեղափոխվել ենք նոր բնակարան, ու բնակ անաբար, սկզբում չէինք ճանա չում ոչ մի հարևանի։ Տունն ընտրել էինք գործա-կալի միջոցով ու ձեռքբերել հարմար գնով։Ամենաառաջինը ծանոթացանք մեր բակի ակտիվ կանանցից մեկի հետ, ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ ինքը մեզ հետ ծանոթացավ։

-Դուք երևի նոր բնակիչնե՞ր եք։ Անունս Մարինե է, ձեզանից 3 հարկ վերև եմ ապրում, եթե ինչ՝ հանգիստ դիմեք ինձ, ես ամեն ինչից տեղյակ եմ։

Մենք շնորհակալություն հայտնեցինք, ներկա յացանք ու արդեն ուզում էինք գնալ, երբ նա սկս եց հար ցեր տալ՝ տան արժեքի, մեր ծննդյան վայրի ու աշխատավայրի, գործակալի վերաբերյալ․․․Կարողացանք ազատվել հետաքրքրասեր անձից 15 րոպեում։ Ակնհայտ էր, որ նրան չէին բավարարում մեր անորոշ պատասխանները, ու նա ավելին էր ուզում իմանալ։

Հաջորդ օրը թակ եցին մեր դուռը։ Բացե ցինք ու տեսանք․․․ երևի գուշակեցիք՝ տիկին Մարի նեին։ Նա իր հեռախոսը տվեց ամուս-նուս, ասաց, որ կարգավորումները իրար է խառնել ու կայծակնային արագությամբ ներխուժեց մեր տուն։ Սկսեց ուսումնասիրել, թե ինչը ուր ենք դրել, հետաքրքրվեց՝ թե ինչու գրեթե ոչ մի իր չունենք, իսկ ինչն էլ որ ունենք, ինչ գնով ենք ձեռք բերել։Իսկ մենք արդեն պատվիրել էինք կահույք, պիտի բերեին այն ժամանակ, երբ ավարտեինք վերանորոգման աշխատանքները,սակայն այդ մասին չպատմեցինք հետաքրքրասեր տիկնոջը։

Գնալիս նա քիչ էր մնում մոռանար հեռա խոսի մասին, որը լիարժեք կարգա վորված էր ու սարքին։ Ամուսինս տվեց հեռախոսը, երբ նա արդեն անցել էր շեմը։Իսկ հաջորդ օրը մեր տանը կահույքի բացակայո ւթյան մասին գիտեր ողջ բակը։ Հարևանուհիներից մեկը կարեկցական տոնով ասաց․

-Ոչինչ, աղջիկ ջան, գոնե չորս պատ ունեք, կահույք կգնեք, կունենաք ամեն ինչ․․․ Ոչինչ։

Երբ երկու շաբաթից տեղ հասավ մեր կահույքը, բոլոր հետաքրքրված անձինք հավաքվել էին, որ տեսնեին, թե ինչ ենք գնել։ Բայց ի տխրություն նրանց՝ ամեն ինչ փաթեթ ավորված էր, ինչը խանգ արում էր տեսնել պարո ւնակությունը։Երեկոյան մեր դուռը թակեց․․․ էլի մեր սիրված Մարինեն։ Նրա ձեռքին էլի նույն հեռախոսն էր։

Բայց տնից դուրս եկա, դուռը ծածկեցի ու ասացի, որ ժամանակ չունենք հեռախոսը սարքելու համար։ Տիկինը սեղմեց շուրթրեը և դրանից հետո փոխեց վերաբերմունքն իմ հան դեպ, ինչը չի կարող չուրա խացնել ինձ։Իսկ ես ու ամու սինս համակարծիք ենք, որ պետք չէ ամեն մեկին տուն թողնել ու շենքի բնակիչներին քննարկման թեմա տալ։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика