Հարսի նկատմամբ ատելություն․․․Ես մայրիկիս հետ շատ եմ վիճել, բայց հիմա․․․

Հարսի նկատմամբ ատելություն․․․Ես մայրիկիս հետ շատ եմ վիճել, բայց հիմա․․․Ուզում եմ պատմել մեր ընտանիքում հարաբերութ-յունների մասին: Ես մորս ավագ աղջիկն եմ: Մենք երեք քույր ենք և մի եղբայր: Եղբայրս կրտսերն է, ծնողներիս երկար սպասված որդին է: Երբ նա ամուս նացավ, ես լուռ հե ևում էի հար սիս և մորս լուռ պա տերազմին:Իսկ ինչպես  էր խեղճ եղբայրս կիսվում նրանց միջև:

Երեխաներս այդ ժամանակ դեռ դպրոցական էին, և ես ուշադիր նայում էի մորս, որ հիշեմ նրա արարքները և երբեք նույնը չանեմ հետագայում: Մայրս այս ստրատեգիայով էր ուղորդվում. ինչին է պետք կինը, եթե կամ ես:Միայն մի անգամ միջամտեցի նրանց երկուսի վեճին, երբ ամեն ինչ բարդացել էր, բայց առհասարակ փորձում էի չխառնվել: Ես մորս ասում էի.

—Եթե նա քեզ դուր չի գալիս, ուղղակի շրջվիր և մի նայիր նրան: Հանգիստ թող նրանց:

Մայրս էլ պատասխանեց.

—Տեսնենք, թե դու ինչպիսի սկեսուր կլինես:

Իսկ հիմա մեզ մոտ այսպես է, հարսիս հետ ի սկզբա նե չկարող ացանք մտեր մանալ և ջերմ հարբերո ւթյուններ ունեն ալ, դե ոչինչ, մտածեցի ես, կարևորը, որ որդուս նրա հետ լավ է:Ապրում ենք առանձին, հարսիս հետ թշնամիներ չենք, հանդիպում ենք ամսական 1-2 անգամ: Նա որդուս կինն է, նա ընտրել է,թող նա էլ հետը ապրի:

Իսկ ահա որ դուս հետ մշտապես կապի մեջ ենք:Կարևոր է, որ զոքա նչն ու սկեսուրը հա սկանան, որ դա ոչ թե իրենց ընտանիքն է, այլ մեծահասակ երեխայի ընտանիքը: Եվ եթե ոչ մի զբաղմունք չունեք, մի կարծեք, թե երե խաները սպասում են, թե երբ եք խառն-վելու իրենց գործերին: Թողեք նրանց հանգիստ, այլապես ձեր բարկությանը միայն չարությամբ կպա տասխանեն:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика