17 տարվա ամուսնական կյանքս սկեսուրս դժոխքի է վերածել, ինձ չի թողել հանգիստ ապրել․ Այժմ տալս ու ամուսինս ասում են, որ․․․

17 տարվա ամուսնական կյանքս սկեսուրս դժոխքի է վերածել, ինձ չի թողել հանգիստ ապրել․ Այժմ տալս ու ամուսինս ասում են, որ․․․

Արդեն 17 տարի ամուսնացած եմ։ Այս բոլոր տարիների ընթացքում սկեսուրս իմ հանդեպ ատե լությամբ է լցված եղել։ Ինչպես կարո-ղանում՝ բամբասում էր իմ մասին, երեխաներիս ասում, որ հայրն իրենց շուտով կլքի, ամո ւսնուս միշտ իմ դեմ էր տրամադրում։ Ես այնքան շատ եմ արտասվել նրա պատճառով, այնքան անքուն գիշերներ եմ անցկացրել, մտածմունքներն ու ցավը ինձ հանգիստ չէին տալիս։

Իսկ վերջերս էլ սկոսուրիս մետ ինսուլտ եղավ։ Նրա մարմնի կեսն այժմ անշարժացած է։ Նա ոչ մի բան չի կարողանում ինքնուրույն անել, տեղից բոլորովին չի շարժվում։ Իսկ հիմա նա պետք չէ հարա զատ աղջկան, ով զբաղված է իր գործերով և ընտանիքով։ Ամու-սինս էլ պահանջում է, որ մոր խնամքը ես վերցնեմ ինձ վրա, իսկ ես չեմ ուզում։

Ինչու՞ պիտի ես օր ու գիշեր խնամեմ մի կնոջ, ով պետք չէ նույնիսկ հարազատ դստերը, ով այդքան տարի թունավորել է իմ կյանքը։ Ես առաջարկեցի վաճառել սկեսուրիս բնակարանը և այդ գումարով հատուկ մասնագիտացված հիվանդանոցում նրա համար բու-ժում ապահովել։ Բաց ոչ մեկ չի ուզում այդպես։ Տալս ասում է, որ մոռա նամ բնակա րանի մասին։ Իհարկե, նա իր ժառանգության մասին է մտածում։

Ինձ վրա ճնշում են գործադրում, որ ես պիտի, պիտի ու պիտի․․․ Բայց ինչի՞ համար։Երեկ ես առաջարկեցի իմ պայմանը․ սկեսուրս տունն ինձ նվիրատվություն է անում, բայց կոնկրետ ինձ, ոչ թե երեխաներիս, ես էլ նրան պատշաճ խնամում եմ մինչև լիարժեք ա-պաքինվելը, իսկ դա կարող է տարիներ տևել։ Իսկ ինձ ասացին, որ դա անամոթություն է։

Իսկ մի՞թե անամոթություն չէ հարազատ մոր պատա սխանատվությունն ուր իշների վրա գցելը։ Չէ որ ես հրաժա րվում եմ նորմալ կյանքից, համաձայնվում եմ այդ կնոջը խնամել նորածին երեխայի պես՝ աչք փակելով այն բոլոր վատությունների վրա, որ ստացել եմ նրանից 17 տարի շարունակ։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика