Տալիս ու սկեսուրիս քայլերը արդեն անտանելի են․ Հիմա էլ ստիպում են, որ խնամեմ տալիս երեխաներին, իսկ ինքը․․․

Տալիս ու սկեսուրիս քայլերը արդեն անտանելի են․ Հիմա էլ ստիպում են, որ խնամեմ տալիս երեխաներին, իսկ ինքը․․․

Ամուսնացել եմ վաղ տարիքում: Միմ յանց շատ էինք սիրում: Իմ ընտրյալն ապր ում էր մեր կողքի բնակար անում: Այդ ժամանակ նա նոր էր վերադարձել բա նակից, իսկ ես էլ 2 ամիս առաջ ավա րտել էի դպրոցը: Սկզբում նա հաճախ գալիս էր մեր տուն՝ իբր գր քեր վերցնելու համար, իսկ հետո էլ նույն համալսարանն ընդունվեցինք:

Միասին գնում էինք դասի և միասին էլ վերադառնում:Կարենը թույլ չէր տալիս, որ համալսարանում որևէ մեկը մոտենա ինձ:Իսկ մեր ծնողներն էլ՝ տեսնելով, որ մեզ մոտ ամեն ինչ լուրջ է, դեմ չեղան մեր հանդիպումներին:Հայրս ու մայրս վաղուց էին պլանավորում ըն-տանիքով տեղափոխվել Ռուսասատան, բայց երբ մենք սկսեցինք հանդիպել, հետաձգեցին գնալը:

Ի վերջո, մենք ամուսնացանք: Ծնող ներս տունը թողեցին մեզ, իսկ իրենք մեկնեցին Մոսկվա:Մենք չէինք շտապում երեխաներ ունե-նալ: Երկուսս էլ ավարտեցինք, աշխատանք գտանք, վերան որոգեցինք տունը, մեքենա գնեցինք: Առաջ նեկիս ունեցա 28 տարեկա-նում: Երեխան պլանավորված էր և երկար սպասված:

Հիմա որդիս 3 ամսական է, չեմ ստի, ինձ համար շատ բարդ է: Անընդհատ ցավում է փորիկը, շատ անհանգիստ է: Հասկանում եմ, որ սա ժամանակավոր է,բայց դա գործը չի հեշտացնում:Իսկ վերջերս էլ սկեսուրս սկսել է ինձ վրա «գցել» տալիս որդուն:Ամուսնուս քույ-րը ամուսնալուծված է, երեխան 3 տարեկան է: Երբ հղի էի, դեմ չէի, որ երեխան ինձ մոտ մնա, բայց հիմա ֆիզիկապես չեմ հասցնում հետևել նրան:

Տալս ամեն օր աշխատանքից հետո ինչ-որ խնջուքների է գնում,շատ անպատասխանատու է, սկեսուրիս առողջական վիճակն էլ լավ չէ:Ես խոսեցի ամուսնուս հետ, հանգստ բացատրեցի, որ դեմ չեմ լինի, եթե երե խային մոտս թող նեն օրական 1 ժամ, 2 ժամ, բայց ոչ առա վոտից երեկո: Նա լավ երեխա է, բայց ինքներդ էլ հասկա նում եք, որ 3 տարեկան փոքրիկին առանց ուշադրո ւթյան չի կարելի թողնել:

Փորձեցինք խոսել սկեսուրիս հետո, իսկ արդյունքում մեզ մեղադրեցին, որ մենք ինքնասիրահարված, անսիրտ մարդիկ ենք: Բայց մի՞թե ես սխալ եմ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика