Մեկ ամիս շարունակ երկար դասամիջոցից հետո դասղեկական դասարանիս երեխաները ուշացած էին գալիս դասարան․ Որոշեցի հետևել նրանց․․․Ուղղակի ապշած եմ

Մեկ ամիս շարունակ երկար դասամիջոցից հետո դասղեկական դասարանիս երեխաները ուշացած էին գալիս դասարան․ Որոշեցի հետևել նրանց․․․Ուղղակի ապշած եմ

Ես 9-րդ դասա րանի դասղեկն եմ: Չեմ ուզում նշել դպրոցը, պար զապես ուզում եմ պատ մել իմ փոքրիկ պատմո ւթյունը, որը վերա-դարձրեց իմ հավատքը: Մեկ ամիս առաջ ես նկատեցի, որ երկար ընդմիջման ժամանակ (20 րոպե) իմ դասարանի կեսը դուրս է գա-լիս դպրոցից և գնում ինչ-որ տեղ: Նրանք վերադառնում են գրեթե միշտ զանգը հնչելու ժամանակ:

«Նրանք գնում են ծխելու», — մտածում էի ես: Գնացողների թվում հիմնականում տղաներ էին, ուստի ես չէի մտածում այլ տարբե-րակի մասին: Ինչն էր տարօրինակ, որ վերադառնալուց հետո նրանց վրայից ծխի հոտ չէր գալիս: Ես հետաքրքրվեցի, թե ուր են գը-նում իմ «երեխաները», և որոշեցի գաղտնի հետևել նրանց:

Պատկերացրեք իմ զար մանքը, երբ տեսա, որ նրա նք մոտ ենում են ինձ անծա նոթ մի ծերո ւկի, շրջա պատում են նրան, զգուշորեն նստեցնում դպրոցի մոտ գտնվող նստարանին և կերակրում այն ամենով, ինչ վեր ցրել էին իրենց հետ։Մեկը նրան տաք թեյ է լցնում թերմոսից, ինչ-որ մեկը` հանում է կարտոֆիլի պյուրեով և կոլոլակով ամանը: Պարզվեց, որ անօթևան է, ում մասին իմ տղաները հոգ են տանում: Փրկում են նրան քաղցից՝ իրենց գրպանի փողը ծախսելով նրա վրա:

Ես տղամարդ եմ, բայց լաց եմ լինում՝ նայելով նրանց: Նույն օրը գնացի դպրոցի տնօրենի մոտ և համոզեցի, որ այդ մարդուն ընդունի որպես պահակ դպրոցում: Այսպիսով, տղաների հոգատարության շնորհիվ անօթևան ծեր մարդը ստացավ ոչ միայն աշխատանք, այլև տանիք: Ես հպարտանում եմ «իմ» երեխաներով:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика