Եղբորս ծնվելուց հետո ես կարծես դադարեցի ծնողներիս համար գոյություն ունենալուց․․․Նրանք իմ մասին հիշեցին տարիներ անց, երբ իամացան, որ մեծ ժառանգություն են ստացել․․․

Եղբորս ծնվելուց հետո ես կարծես դադարեցի ծնողներիս համար գոյություն ունենալուց․․․Նրանք իմ մասին հիշեցին տարիներ անց, երբ իամացան, որ մեծ ժառանգություն են ստացել․․․

Մինչև 13 տարեկան հասակը ես միակ երեխան էի: Ծնողներս համամիտ էին ինձ հետ, խորհում էին: Բայց խոստ ովանում եմ, որ ա-վելի շատ սիրել եմ տատիկ-պապիկին: Սիրում էի ամառն անցկացնել իրենց հետ: Նրանք ապրո ւմ էին մի քաղաքում ծովափով, և ես միշտ նրանց հետ էի մնում արձակո ւրդների ժամանակ:Եվ այս պես, երբ ես 13 տարեկան էի, մայրս հղիացավ: Եվ հենց այն պահից, երբ նա դա հայտարարեց իր հարազատներին, սկսեցին հոգ տանել նրա մասին:

Զգում էի, որ ես դարձել եմ դատարկ տեղ, և ամբողջ ուշադրո ւթյունը նվիրում էին իմ չծնված եղբորը: Հենց սկսվեցին ամառային ար-ձակուրդները, տատիկս և պապիկս ինձ կանչեցին իրենց մոտ: Մայրիկը միայն ուրախացավ: Նա մի այն տարված էր իր հղիությամբ: Որքան խենթ է: Գնում էր բոլոր տեսակի դասընթացների հղի կա նանց մասին: Ես նույնպես ուրախ էի հեռանալու համար:Մեր բնա-կարանը փոքր էր: Ես հաս կացա, որ երբ երեխան ծնվի, ես ծանր ժամանակ կունենամ:

Տատիկն էլ դա հասկացավ: Նա նստեց, մեծա հասակի պես խոսեց ինձ հետ և առաջարկեց ապրել պա պիկիս հետ: Համա ձայնեցի: Մայրիկս և հայրիկս ինձ թույլ տվեցին գնալ: Թվում է, թե նրանք պարզ ապես ուրախ էին, որ նրանք կազ ատվեն ինձանից ՝ անհան-գիստ պատանի:Ես չորս տարի ապրել եմ տատիկիս և պապիկիս հետ: Այնուհետև նույն քաղաքում ես ընդունվեցի ինստիտուտ: Այդ ժամանակ, պապիկը հիվանդացավ: Ես օգնում էի տատիկիս, որքան կարողանում էի: Հոգ տանելով նրա մասին, շատ քիչ ժամանակ էի ունենում դասերին մասնակցելու։

Ես պարզ ապես չէի կարող թողնել նրանց դժվարո ւթյունների մեջ: Երբ պապս մահա ցավ, տատիկի համար դա շատ դժվար էր: Նը-րանք քառա սուն տարի ապրում էին սիրով: Ես նրան չթողեցի մենակ: Օգնում էի նրան ցանկ ացած հարցով։ Ես մի կողմ էի թողել անձնական կյանքս։Մի քանի տարի անց տատիկս նույնպես հիվանդացավ: Ծնողներս գիտեին դրա մասին, բայց չօգ նեցին, նրանք պարզապես խոսում էին հեռախոսով: Ես անընդհատ աշխատանքից շուտ էի դուրս գալիս, խնամում էի նրան, վարձում էի բուժքույ-րերին:

Փողը չէր բավականացնում: Երբ տատս մահացավ, պարզվեց, որ նա ինձ բնակարան է թողել: Եվ հետո ծնողներս հիշեցին իմ գոյու-թյան մասին: Նրանք սկսեցին խոսել իրավունքների մասին ու ասում էին, որ այս բնակարանը իմն է և կիսով չափ եղբորինս: Որ նա նույնպես ժառանգորդ է, և եթե ես հրաժարվեմ այն ​​վաճառելուց և փողը կիսելուց, նրանք այդ հարցը կորոշեն դատարանի միջոցով: Եղբայրս պարզապես ավարտում էր դպրոցը, նրանք ուզում էին նրան բնակա րանով ապահովել:

Ընդհանուր առմամբ, ես իմ կամքով նորացրեցի բնակարանը: Հիմա մայրս, հայրիկը և եղբայրս ինձ հետ չեն շփվում: Բայց իմ մորա-քույրը (մոր քույրը) գաղտնի ասաց, որ իրենք պատրաստվում են փաստաբան վարձել: Ես պարզապես ուզում եմ լաց լինել այդպիսի անարդարությունից: Կյանքիս կեսից ավելին ես հոգացել էի տատիկիս և պապիկիս մասին:Ես նրանցից արժանի եմ այդպիսի երախ-տագիտության: Եվ ես չեմ ուզում վաճառել բնակարանը, սա իմ տունն է:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика