Մայրիկ, ուզո՞ւմ ես ասեմ, ինչու այսքան ժամանակ Աստված քեզ երեխա չէր տալիս,-ասաց 3 տարեկան աղջիկս

Ես ավտոտ նակի պատն էի ներ կում, իսկ երեք ամյա աղջիկս նկարում էր գունավոր կավիճ ներով: Եվ հանկարծ նա ասաց. «Ես այնքան ուրախ եմ, որ Աստ ված հենց քեզ է իմ մայ րիկը դարձրել»: Ես պատ րաստ չէի նման բանի և հարցրեցի. «Ի՞նչ»: Այս ան-գամ աղջիկս մի փոքր շփոթվեց և ասաց. «Ես ուրախ եմ, որ դու Աստծո կողմից տրված մայրիկս ես»:Աչքերս լցվեցին այդ խոսքե-րից հետո:

Հետո աղջիկս սկսեց Աստծուն շնորհ ակալություն հայ տնել, նրա համար, ինչ ունի: Արցո ւնքներս հուզմո ւնքից խեղդում էին ինձ, ես ապշած էի, թե ինչպես է նրա փոք րիկ սրտի կում այդքան շնորհակալո ւթյուն տեղավորվել: Նա չի սիրում բարձրաձայան աղո-թել, նույնիսկ եթե քաղցրավենիք էինք խոստանում, նա հրաժարվում էր այդպես անել: Ապշեցնող էր այն, որ նրա սրտում տեղ էին գտել այնպիսի հասկացություններ, ինչպիսիք էին Աստված, սեր և շնորհակալություն…

«Շնորհակալ եմ, Աննա, — ասացի ես՝ ժպտալով: — Ես շատ-շատ ուրախ եմ, որ Աստված ինձ քո պես դուստրիկ է տվել:» Ես կգր-կեի նրան, եթե ձեռքերս ներկոտ չլինեին: Ես արդեն կարծեցի, որ խոսակցությունը ավարտվել է, երբ աղջիկս մի հարց էլ տվեց…

«Մայրիկ, դու ինձ Ստիպ ված ես եղել եր կա՞ր սպասել,»-ասաց Աննան: Ես այդ պատո ւթյունը նրան հա զար անգամ եմ պատմել, բայց նա ուզեց կրկին լսել այն: Ես մոտեցա նրան. «Այո, փոքրիկս: Ես Աստծո ւն նորից և նորից խնդրո ւմ էի, բայց նա երկար ինձ փոքրիկ չէր տալիս: Իսկ հետո, երբ ես ու հայրս իմացանք, որ դու իմ փորիկի մեջ ես, մենք աննկարագրելի երջանիկ էինք»: «Իսկ դու գիտե՞ս, թե Աստված ինչու քեզ այդքան երկար չէր տալիս երեխա»,-հարցրեց աղջիկս:

«Ոչ, փոքրիկս, չգիտեմ»,- մոլորված պատաս խանեցի:

«Իսկ ես գիտեմ…նա ինձ էր ստեղ ծում»:

Ես նայեցի նրա խորը երկնա գույն աչքերի մեջ, որոնք ուղղակի անի րական էին ինձ թվում, նրա ալի քավոր ոսկեգո ւյն վարսերի միջով անցնում էին արևի շողեր: Նրա պատաս խանը լիովին բավա րար էր: Այդ խոսքի մեջ այնքան իմաստ կար: Նայելով նրան՝ ես հասկացա, որ այս երե խան իսկապես շատ երկար ժամա նակ քնել է Աստծո թևի տակ, կարծես երկինքը չի ցան կացել բաց թողնել նրան:

Սա ես գրում եմ բոլոր նրանց համար, ովքեր վաղուց են աղոթում՝ խնդրելով Աստծուն, որ իրենց փոքրիկ պարգևի: Գրում եմ նը-րանց համար, ովքեր հույսը կորցրել են: Խնդրում եմ ձեզ, հուսաթափ մի եղեք: Նա լսում է ձեր աղոթքները: Պարզապես նա դեռ ստեղծում է ձեր փոքրիկին…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика