Երեխա չունենալու պատճառով տարիներ առաջ մի տղայի որդեգրեցինք, նրան տվեցինք ամեն ինչ․ Երբ նա իմացավ իր որդեգրման մասին, լքեց մեզ ու ընդմիշտ հեռացավ․․․

Սեփական երեխաները՝ լավագույնն են: Գրեթե բոլոր մայրիկները կհամաձայնեն դրա հետ: Իսկ ես այդպես չեմ կարծում:Գուցե ես այդքանէլ ճիշտ մայրիկ չեմ,չգիտեմ:Մեր ընտանիքում ամեն ինչ բարդ է:Շատ երկար տարիներ ես ու ամուսինս մեր սերն ու հոգա-տարությունը տվել ենք մեր միակ որդուն: Անկեղ ծորեն փորձել ենք նրա համար հարազատ ծնող դառնալ: Այո, նա որդեգրված է:

Հիմա մենք լիովին զգում ենք նրա շնորհակալությունը որդեգրման դիմաց՝ փախուստ տնից, գողություն, ստախոսություն և մըշ-տական սկանդալներ:Այս ամբողջ սարսափը սկսվեց այն օրվանից, երբ նա իմացավ, որ մեզ հարազատ չէ: Ես ու ամուսինս փոր-ձել ենք նրան բացատրել,որ սիրում ենք իրեն:Որդեգրել ենք նրա համար,որ երջանկացնենք իրեն:Բայց բոլոր բառերն ու արցունք-ները բախվում են ագրեսիայի և անտարբերության պատին:

Ես շատ եմ հոգնել, այլևս ուժ չունեմ: Ամո ւսինս դեռ դիմանում է, բայց նա էլ եր կար չի դիմադրի: Մենք փակուղու մեջ ենք հայտ-նվել: Հենց այս պահին էլ, խոհա նոցում նստած՝ զան գում ենք մեր որդու բոլոր ընկերներին, որ պարզենք նրա գտնվելու վայրը:
Ես ձեռքիցս գցում եմ հեռախոսը և գնում եմ սենյակ: Վերջ:

Բավական է: Հայացքս կանգ առավ շրջանակի մեջի լուսանկարին, որտեղ մի փոքրիկ տղա ձեռքերը մեկնել է դեպի ինձ: Սիրտս էլ չի դիմանում…արցունքներս սկսեցին խեղդել: Որդիս, հարազատս, սիրելիս… Մի վախեցիր, մայրիկդ երբեք քեզ չի թողնի…

Բայց երևի մարդիկ ճիշտ են ասում, որ սեփական երեխաները՝ լավագույնն են:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика