Ես ժլատ չեմ, քիչ չեմ վաստակում, բայց չեմ ուզում աշխատավարձս ծախսել օտար երեխայի վրա․․․

Ես ժլատ չեմ, քիչ չեմ վաստակում, բայց չեմ ուզում աշխատավարձս ծախսել օտար երեխայի վրա․․․

Ես լավ կնոջ եմ հանդիպել: Երկո ւսս էլ 30 տարեկան ենք, հիանալի հարաբ երությունների մեջ ենք, համ ընկնում ենք բնավորութ-յուն-նե-րով: Նա որդի ունի, ինձ հենց սկզբում ասել է դրա մասին: Ես նրան հասկացա և ընդունեցի, բայց մի պայման դրեցի՝ երե-խան հայր ունի, թող նա էլ նրան ապահովի:

Ես չեմ պատրա ստվում խո ւսափել նրանից, բայց խաղալ իքներ, հագուստ նվիրել և ընդհ անուր առմամբ ապա հովել նրան՝ չեմ ցանկանում: Ընկերություն կանենք, կշփվենք, բայց ոչ ավել: Միայն այդ պայմանով համաձայնեցի, որ միասին ապրենք:Այդ կինն ասել էր, որ երեխայի համար բոլոր նյութական ծախսերը կընկնեն նրա և իր նախկին ամուսնու վրա: Իսկապես, դա իմ հոգսը չէ:

Մի երկու ամիս ամեն ինչ լավ էր. նրա նախկին ամուսինը ճշգրիտ կատարում էր իր հայրական պարտականությունները, երեխա-յի մայրն էլ էր ինչ-որ բա ներ գնում նրա համար:Ես ոչ մի գումար չէի ծա խսում: Բայց վերջերս կնո ջիցս սիրալիր խնդ րանքներ սկսեցի ստանալ, որ գնեմ ինչ-որ քաղցրավենիք կամ հագուստ:

Ես ժլատ չեմ, քիչ չեմ վաստակում,բայց չեմ ուզում աշխատավարձս ծախսել օտար երեխայի վրա:Ես ինքս եմ ուզում երեխա ունե-նալ: Ես ապշած եմ, որ նա նման բաներ է խնդրում՝ մեր պայմանավորվածությունից հետո:Մի՞թե նա մոռացել է: Ես չեմ ուզում նե-ղացնել նրան և ամաչում եմ հիշեցել մեր պայմանի մասին:

Ինչպե՞ս մաքսիմալ կոռեկտ դնեմ նրան իր տեղը և ստիպեմ, որ չբարդի ինձ վրա նրա որդուն վերաբերող ֆինանսական հարցերը:

Ի՞նչ եք կարծում:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика