Մեր նշանադրության օրն էր․ Ամեն ինչ ընթանում էր բնականոն հունով․ 20 րոպե անց սկսվեց ամենասարսափելին․․․

Մեր նշանադրության օրն էր․ Ամեն ինչ ընթանում էր բնականոն հունով․ 20 րոպե անց սկսվեց ամենասարսափելին․․․

Մեր նշանադրությունն էր: Իմ ծնողներն էին և ամուսնուս ծնողները: Բոլորն այնքան սիրալիր էին…բայց միայն առաջին 20 րոպե-ի ընթացքում:Հետո սկսեց ամենասարսափելին:Սկե սուրս հայտնեց, որ հար սանիքից առաջ պիտի այցելեմ բոլոր բժիշկ ներին և նրան տրամադրեմ իմ բուժգրքույկը:

Ամուսինս համա ռորեն լռում էր:Ես, իհարկե, ասացի, որ խն դիր չկա: Իսկ մայրիկս հայտ նեց, որ դա լիարժեք զառանցանք է:Սկե-սուրս ասաց, որ եթե այդպես է, ուրեմն հար սանիք չի լինի այնքան ժա մանակ, մինչև չներկա յացնեմ նրան մեր ամբողջ ցեղում ե-ղած բոլոր հիվանդությունները:

Հայրս կոպտեց սկեսուրիս և հեռացավ: Ես մնացի:Ինձ անհարմար էի զգում, որ իքնս էլ գնամ:Գիշերն ինձ ու ամուսնուս առանձին պառ կեցրեցին, դա նույն պես տարօ րինակ էր, բայց այդ ժամանակ էլ ամուսինս լռեց: Քնելուց առաջ իմացա, որ վաղը գնում ենք ամուսնական պայմանագիր կնքելու:

Զարմանքից բերանս բաց էր մնացել:Առավոտյան վաղ արթնացա և հեռացա: Հանեցի հեռախոսիս քարտը և գցեցի աղբը: Հաս-կացա, որ ժամանակին եմ փախչել…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика