Մինչ հարսանիքը ապագա ամուսինս ոսկե սարեր էր խոստանում, բայց․․․Հարսանիքից կարճ ժամանակ անց կանգնեցի մի մեծ փաստի առաջ

Մինչ հարսանիքը ապագա ամուսինս ոսկե սարեր էր խոստանում, բայց․․․Հարսանիքից կարճ ժամանակ անց կանգնեցի մի մեծ փաստի առաջ

Հանգամանքներն այնպես դասավորվեցին,որ այժմ ես ամուսնացած եմ և հղի եմ:Չեմ կարող ասել, որ երջանիկ եմ…Ընտանեկան կյանքն այնպիսին չէ իրականում, ինչպես որ ես էի պատ կերացնում:Ես 23 տարեկան եմ: Ծնվել և մեծացել եմ մայրաքաղաքում: Մինչ ամուսնությունը վարում էի ակտիվ և հագեցած կյանք: Զբոսնում էի, թատրոն և տարբեր միջոցառումներ էի հաճախում:

Ամուսինս փոքր քաղաքից է: Այստեղ նա ունի լավ աշխատանք: Սկզբում մենք որոշ ժամանակ ապրեցինք մայրաքաղաքում՝ վար-ձակալած բնակարանում,սակայն շուոտվ ամուսինս պնդեց,որ մենք տեղափոխվենք իր հարազատ քաղաք:Ես համաձայնեցի, քա-նի որ ամուսինս խոստացավ, որ մենք մի քանի ամիս կապ րենք իր ծնող ների հետ, մինչ հիփոթեքով բնակարան կգնենք: Արդեն կես տարուց ավել է անցել, բայց ամուսինս նույնիսկ բանկ չի գնացել:

Ես սովոր չեմ օտար մարդանց հետ ապրելուն…եթե գոնե սկեսուրս ադեկվատ կին լիներ, չէի բողոքի: Բայց նա ամեն օր ստիպում է տանն ամեն ինչ մաք րել և լվանալ՝ հաշվի չառնելով իմ վի ճակը: Այդ կնոջ կարծիքով, հարսը միայն նրա համար է, որ տան գոր-ծեր անի, վերջ, էլ ոչ մի այլ հետաքրքրություն նա չպետք է ունենա: Իսկ ես արդեն գժվում եմ ձանձրույթից:

Երբեմն ուզում եմ ամեն ինչ թողնել և հեռա նալ, բայց տեղ չունեմ գն ալու, մորս սիրտը հիվանդ է, չեմ կարող նրան նեղո ւթյուն պատ-ճառել: Ամուսնուս հետ խոսել չի ստացվում, նա միշտ հոգնած է:Այնքան եմ ուզում ամեն ինչ թողնել և հեռանալ…նորից ա-զատ դառնալ…բայց երևի չկարողանամ…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика