Երբ ծնվեց առաջնեկս ես արդեն 38 տարեկան էի, իսկ ամուսինս 51․ Այժմ երկուսս էլ զղջում ենք, բայց․․․

Երբ ծնվեց առաջնեկս ես արդեն 38 տարեկան էի, իսկ ամուսինս 51․ Այժմ երկուսս էլ զղջում ենք, բայց․․․

Օրեր առաջ դստերս հետ զբոսնում էինք այգում, որտեղ ծանո թացա մի 41-ամյա կնոջ հետ: Մեր երկուսի երեխաները հասակա-կիցներ են՝ 3 տարեկան: Միայն դեմքից կարելի էր հասկանալ, որ այդ կինը 30 տարեկանից մեծ է, քանի որ շատ գեղեցիկ կազմը-վածքով էր ու ոճային հագնված:

Զրուցեցինք տարբեր թեմաների շուրջ, ու խոսակցության ընթացքում պարզվեց, որ ինքը 38 տարեկանում է ունեցել երեխային: Սոֆյան նրա առաջնեկն է: Բայց ասաց, որ այլևս չի պատ րաստվում երե խաներ ունենալ, քանի որ ծննդաբե րությունից հետո բարդ վիրահատություն է տարել:

Նա պատմեց, որ զղջում է այդքան մեծ տարիքում երեխա ունենալու որոշում կայացնելու համար,քանի որ իր համար շատ դժվար է փոքրիկին խնամելը, էլ առաջվա պես աշխույժ ու եռանդով լի չէ: Ամուիսնը 51 տարեկան է, նա կտրականապես հրաժարվում է դստեր հետ ժամանակ անցկացնելուց, անգամ չի զբոսնում հետը:

Ինչ եմ մտածում ես այս ամենի վերաբերյալ

Պարզապես կիսվում եմ իմ մտքերով, փորձագետի կոչում ստանալու միտում չունեմ:

Ես կարծում եմ, որ մեծ տարիքում ուղղակի չի կարելի ծննդաբերել: Ես գիտեմ, որ այսօր պրոպագանդում են վարքի ու ընտանիքի եվրոպական մոդելը, որին համաձայն մինչ 30-35 տարեկանը պետք է զբաղվել կարյերայով,և միայն հետո մտածել ընտանիք կազ-մելու մասին:

Լավ, ասացեք խնդրեմ, իսկ ե՞րբ զբաղվել երեխաներով: Ձեր երիտասարդ տարիները կվատնեք գումար աշխատելու վրա, որոնք ձեզ հետ չեք տանելու այն աշխարհ: Իսկ դրա փոխարեն կարող եք ունենալ երեխաներ, հետո աշխատել, ապահովել նրանց, հաս-ցնել տեսնել նաև թոռներին: Չէ որ հենց երեխաներն են մեր կյանքի իմաստը, այլ ոչ թե գումարն ու աշխատանքը:

Ամուսինները չպիտի լինեն տարիքով շատ մեծ: Երեխան պիտի ունենա երիտասարդ ծնողներ: Տարեց ամուսինները հաճախ նույ-նիսկ երեխայի հետ ճոճարանի մոտ գնալու ուժ չունեն:Այնպես որ համարում եմ, որ 35-ից հետո ցանկալի է մոռանալ երեխաներ ունենալու մասին, որպեսզի չտանջեք ոչ ձեզ, ոչ էլ ձեր բալիկներին:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика