Առավոտյան աշխատանքի գնալիս տրանսպորտում մի միջադեպի ականատես եղա․․․Ավտոբուսի վարորդի պահվածքից բոլոր ուղևորներն էին ցնցված

Առավոտյան աշխատանքի գնալիս տրանսպորտում մի միջադեպի ականատես եղա․․․Ավտոբուսի վարորդի պահվածքից բոլոր ուղևորներն էին ցնցված

Այսօր առավոտյան գնում էի աշխատանքի, եթե անկեղծ, տրամադրություն ընդհանրապես չունեի, բացի այդ ուշանում էի: Երկ-րորդ կանգառում մի պապիկ բարձրացավ: Նա գրպանից մետաղադրամներ հանեց և սկսեց հաշվել: Հետո ձեռքը մեկնեց վարո-րդին և ասաց.

—Պահիր, որդիս, բայց չգիտեմ, բավական է թե ոչ, այդքանն է մոտս: Հաջորդ կանգառում պիտի իջնեմ:

Ինչպես հասկացա, պապիկը քիչ էր գումար տվել: Կանխա զգալով, որ վարորդը զայ րանալու է, բացեցի պայու սակս, որ վճարեմ պապիկի փոխարեն: Սակայն այդ պա հին երիտա սարդ վարորդը ձեռքով մի կողմ տարավ պապիկի մետաղադրամները և ասաց.

—Հայրիկ ջան, պետք չէ, պահիր գումարդ քեզ: Առանց այն էլ ընդամենը մի կանգառ ես գնում:

Անկեղծ ասած, ես ցնցված էի, ինչպես և մյուս ուղևորները: Ես հաճախ եմ տեսնում բարկացած վարորդների, բայց նման մեծա-հոգությունն ինձ համար չափազանց հաճելի էր:Պապիկը մանրը դրեց գրպանը և կամաց ձայնով ասաց.

—Շնորհակալ եմ:

Նախքան իջնելը՝ նա ևս մի անգամ շնորհա կալություն հայտնեց վարո րդին: Թվում է, թե արտառոց ոչ մի բան չկա, բայց այսօր մեր կյանքում այնքան քիչ է բարին և դրականը: Պատկերացնում եմ, թե որքան մեծ նշան ակություն ուներ դա պապիկի համար:

Այդ դեպքն ինձ հույս տվեց, որ դեռ ամեն ինչ կորց րած չէ, դեռ կան բարի մարդիկ, ում վրա կարող ենք հույս դնել:

Շնորհակալ եմ այդ վարորդին՝ մռայլ առավոտս լուսավոր դարձնելու համար:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика