Մեկ ամիս առաջ գյուղից մեր տուն եկավ զարմուհիս․ Այդ օրվանից ամուսինս կարծես ուրիշ մարդ դարձած լինի․․․

Մեկ ամիս առաջ գյուղից մեր տուն եկավ զարմուհիս․ Այդ օրվանից ամուսինս կարծես ուրիշ մարդ դարձած լինի․․․

1 ամիս առաջ զանգեց գյուղում ապրող մորաքրոջս աղջիկը և խնդրեց,որ թույլ տամ իր դստերը ժամանակավոր ապրել իմ տանը: Աղջիկն ընդունվել է համալսարան,բայց ծնողներն այդ պահին տուն վարձակալելու հնարավորություն չունեին: Ես համաձայնեցի, առա վել ևս, որ մեր տանը ազատ սենյակ կա:

Եկավ. նրան արդեն 6 տարի չէի տեսել, շատ էր փոխվել: Դեռ կայարանում նկատեցի, որ ամուսնուս հայացքը կտրուկ փոխվեց, երբ նա տեսավ Էլինային: Դա ինձ բոլորովին դուր չեկավ:Պլանավորել էինք հանգստյան օրերին զբոսնել միասին, Էլինային ցույց տալ քաղաքը, այդ օրը ես աշխատանքի պիտի գնայի: Սակայն ամուսնուս պլանները կտրուկ փոխվեցին, նա ասաց, որ այսօր կգնանք զբոսնելու և սրճարան:

-Բայց ես աշխատանքի եմ…

-Ոչինչ, հանգս տյան օրերին էլի կգնանք, դու էլ կգաս…

Մի քանի օր առաջ էլ վերադարձա տուն և գեղեցիկ տեսա րանի ականատես եղա. ամուսինս և Էլինան պառկած էին բազմոցին և հեռախոսով ինչ-որ բան նայում, շատ ջերմ զրուցում և ծիծաղում:Փորձում եմ ինձ հանգստացնել, որ ոչ մի բան էլ չկա իրականում, ինձ միայն թվում է, բայց սիրտս իր տեղում չէ:

Ի՞նչ խորհո ւրդ կտաք, ասեմ քրոջս, որ այլևս չենք կարող իր դստերը թողնել մեր տանը, թե՞ սպասեմ:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика