Զգում էի, որ հետս ինչ-որ բան է կատարվում․ Որոշեցի ստուգել և ամուսնուս ասացի, որ հղի եմ, իսկ նա․․․

Զգում էի, որ հետս ինչ-որ բան է կատարվում․ Որոշեցի ստուգել և ամուսնուս ասացի, որ հղի եմ, իսկ նա․․․

Առաջին անգամ հղիացա, երբ 18 տարեկան էի, երկ րորդ անգամ՝ 20: Հիմա 22 եմ, կրկին սպասո ւմ եմ երեխայի…Ավագ երեխաս մոտ 3 տար եկան է, կրտսերս՝ 1.5: Ես շատ շուտ զգացի, որ հղի եմ, իսկ երբ ստուգեցի, կաս կածներս հաստատվեցին: Ես հիմա սար սափելի հոգնում եմ, լիարժեք չեմ քնում, ամուսինս բոլո րովին չի օգնում:Պատմեցի նրան, իսկ նա էլ հանգիստ ասաց.

-Որոշիր ինքդ, ես կողմ եմ, որ ունենաս երեխային:

Չեմ ուզում կյանքից զրկել փոքրիկ մարդուկի, բայց վախենում եմ մեր հարազատների արձագանքից, դժվարություններից, ինձ թվում է, որ չեմ կարողանա լավ մայր լինել երեք երեխաների համար:Առավոտյան արթնանում եմ և մինչ երեկո արտասվում. չեմ ուզում այս երեխային, բայց եթե ազատվեմ նրանից, մինչև կյանքիս վերջ խիղճս կտանջի: Բացի այդ կարդացել եմ, որ չծնված երեխաների հոգիները դժոխքում են հայտնվում:

Մեր գումարը մի կերպ է բավա կանացնում…նույնիսկ թշնամուս այսպիսի տառա պանքներ չեմ ցանկանա…Խնդրում եմ, օգնեք մի խորհուրդով, որ կարողանամ այնպիսի որոշում կայացնել, որի համար հետա գայում չեմ զղջա:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика