Օրեր առաջ այգում զբոսնելիս մի տատիկի տեսա․ Նա նստարանին նստած բարձրաձայն արտասվում էր․․․Այդ կնոջը դեմքը երբեք չեմ մոռանա

Օրեր առաջ այգում զբոսնելիս մի տատիկի տեսա․ Նա նստարանին նստած բարձրաձայն արտասվում էր․․․Այդ կնոջը դեմքը եր-բեք չեմ մոռանա։Քայլում էր այգիով, երբ տեսա բարձր ձայնով արտասվող մի տատիկի: Հարցեցի.

—Ի՞նչ է եղել, տատիկ ջան, ինչու՞ եք արտասվում: Ինչ-որ դժբախտո ւթյու՞ն է եղել:

-Ես ունեմ 23 տարեկան ամուսին: Մենք միասին շատ երջանիկ ենք: Նա ինձ համար ամեն առավոտ իմ սիրած նրբա բլիթներն է պատ րաստում, թարմ միրգ է գնում և սուրճ եփում, նախաճաշը բերում է սենյակ, որ անկողնուս մեջ ուտեմ:

-Դե, դա հիանալի է, իսկ ինչու՞ եք լաց լինում:

Տատիկը՝ խորը շունչ քաշելով, շարունակում է.

—Ճաշին նա ինձ համար հավով ապուր է պատ րաստում և թարմ բանջարե ղենից աղցան, թխում է իմ սիրած շոկոլադե կեկսերը:

-Դա շատ լավ է, բայց ինչի՞ համար եք արտասվում:

Շարունակելով լացել՝ տատիկը պատմում է.

-Ընթրիքին նա ինձ համար պատրաստում է ձուկ և աղանդեր, հետո ինձ կինո կամ սրճարան է տանում, իսկ երեկոյան էլ մերսում ոտքերս:

-Ես իսկապես չեմ հասկանում ձեր լացի պատճառը:

Տատիկը սկսում է ողբալ.

-Ես մո-ռա-ցել եմ իմ տան տեղը…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика