Ամուսնուս հարազատները չեն շփվում մեզ հետ․ Նրանք ատում են մեզ միայն նրա համար, որ․․․

Ամուսնուս հարազատները չեն շփվում մեզ հետ․ Նրանք ատում են մեզ միայն նրա համար, որ․․․

Ամո ւսինս գյուղից է, նա ո ւնի մոտ 300 բարեկամ: Երբ մենք որոշեցինք ամո ւսնանալ, սկսեցինք գումար կուտակել հարսանիքի համար: Սակայն թաքցրեցինք այդ փաստը բոլոր բարեկամներից: Սպասվող միջոցառման մասին գիտեին միայն մեր ընտանիք-ները:Ամուսնուս ընտանիքում այսպես է ընդունված. կազմակերպո ւմ են շատ մեծ և շքեղ հարսանիք, նշո ւմ են 2-3 օր, սակայն հյո ւրերը բոլորն էլ հասարակ մարդիկ են, ով ինչ կարողանում նվիրում է. մեկը՝ մի պարկ կարտոֆիլ, մյուսը սեփական ձեռքերով պատրաստած ծաղկամաններ…

Իսկ հարսանիքից հետո մնում է միայն վարկ, որը հետո տարիներով են մարո ւմ:Իսկ մենք այդպես չէինք ուզում, և դրա համար էլ որոշեցինք, որ հարսանիքը կլինի շատ փոքր, ներկա կլինեն 12-15 հոգի, իսկ հետո կմեկնենք հանգստի:Այդպես էլ արեցինք. առա-վոտյան օրինականացրեցինք մեր հարաբերո ւթյունները, վերցրեցինք տեղեկանքը, մի քանի ժամ անցկացրեցինք սրճարանո ւմ՝ մեր ծնողների և ամենամտերիմների հետ, իսկ գիշերը մեկնեցինք հանգստի:

Այժմ ամուսնուս բարե կամները ատում են ինձ. ամեն հանդիպման ժա մանակ նրանք երեսով են տալիս, որ իրենց չենք հրավիրել, ինձ չեն բարևում և անտեսում են, երբ հանդիպում ենք սկեսո ւրիս տանը:Հիմա սկեսուրս էլ է սկսել նմանատիպ խոսակցո ւթյուն-ներ, ասում է, որ ամոթով մնացին, հանգստի գնալու փոխարեն պիտի հարսանիք անեինք:

Բայց մի՞թե մենք սխալ ենք, եթե ցանկացանք մեր գումարը ծախսել մեր հաճույքի համար, այլ ոչ թե հարյուրավոր բարեկամների կերակրելու: Չէ որ մեր հարսանիքը՝ մեր օրն է, մեր տոնը, այլ ոչ թե նրանց:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика