Ամուսինս գյուղից է, բայց մենք ապրում ենք քաղաքում․․․Արդեն հոգնել եմ ամուսնուս գյուղի բարեկամներից, ամեն հանգստյան օր նրանք մեր տուն են գալիս

Ամուսինս գյուղից է, բայց մենք ապրում ենք քաղաքում․․․Արդեն հոգնել եմ ամուսնուս գյուղի բարեկամներից, ամեն հանգստյան օր նրանք մեր տուն են գալիս

Մենք ապրում ենք Երևանում. ես, ամուսինս և մեր որդին: Ամո ւսնուս բարեկամները գրեթե բոլոր հանգստյան օրերին, տոներին և արձակո ւրդներին մեր տուն են գալիս:Նրանք լավն են, հասարակ մարդիկ են, իրենց հետ միշտ բերում են սեփական ձեռքերով պատրաստված փակոցներ: Բայց չէ որ ես չեմ կարող նրանց կերակրել միայն իրենց բերած մո ւրաբայով:

Երբ գալիս են մեր «երկար սպասված հյո ւրերը», մենք բոլորս քնում ենք մի սենյակում, նրանք էլ՝ մյուս:Անկեղծ եմ ասո ւմ, որ ես արդեն հոգնել եմ: Արդեն 10 տարի նրանք մեզ հանգիստ չեն տալիս: Մեկ մի բարեկամներն են գալիս երեխային քաղաքը ցո ւյց տալու, հետո մյուսները…և այդպես շարունակ:Էլ ուժ չունեմ: Խոսքեր չկան… իսկ նրանք բոլորն էլ այստեղ գալուն սպասում են՝ ինչպես մեծ տոնի:

Ես գիտեմ, որ նրանք երբեք իրենց թույլ չեն տա մնալ հյո ւրանոցում:Երբ մեր տան հեռախոսին զանգ է գալիս, ես սկսում եմ ամ-բողջ մարմնով դողալ: Մենք երկուսս էլ աշխատում ենք, սարսափելի հոգնում եմ, բայց հասցնում եմ որդուս սպորտի և պարապ-մունքների տանել, հետը դասեր անել: Իսկ երբ տանը կողմնակի մարդիկ են լինում, չեմ կարողանում հանգստանալ:

Ինձ թվում է, որ ես շատ վատ մարդ եմ, բայց էլ հնար չունեմ. հաջորդ անգամ մերժելու եմ և իմ առողջության հաշվին ոչ մեկին չեմ օգնելու:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика