Հավաքիր իրերդ և մաքրվիր այստեղից, չմոռանաս տղուդ էլ հետդ վերցնես․․․Ասաց ամուսինս 7 տարեկան որդուս առաջ

Հավաքիր իրերդ և մաքրվիր այստեղից, չմոռանաս տղուդ էլ հետդ վերցնես․․․Ասաց ամուսինս 7 տարեկան որդուս առաջ։

-Դե որ այդպես է, արի ամուսնալու ծվենք, չեմ խնդրելու, որ կողքիս մնաս,- պատասխա նեցի ես ամուսնուս նախատանքներին և բացեցի դարակ ները։

-Օգնիր հավաքեմ իրերս։

-Ինքդ էլ հավա քիր։ Ձեր հիմար շանն էլ չմոռանաք, — կարծես հաչալով ասաց ամուսինս կողքի սենյակից։

—Մայրիկ, ի՞նչ է նշանակում հիմար, — խառնվեց մեր վեճին 7-ամյա որդիս։

—Նայիր մորդ, կհասկանաս։ Նա հենց հիմարության մարմնացումն է։

-Որդիս, դա վատ բառ է․․․ գնա խաղալիք ներդ հավաքի, հիմա տատ իկի տուն ենք գնալու, — չշեղվելով իրերից՝ պատասխանեցի ես։

-Իսկ եթե վատ բառ է, ինչո՞ւ է հայրիկը քեզ այդ պես անվանում։

-Որովհետև հայրիկն էլ է վատը։ Հասկանու՞մ ես։- էլ չկարողանալով զսպել բարկութ յունս՝ ասացի երեխային։

-Հայրիկը հիմա՞ր է, — ողջ մանկական անմեղու թյամբ կամացիկ ձայնով հարցրեց տղաս։

-Հլը արի այստեղ, այդ ու՞մ հիմար անվանեցիր, հիմա բերա նիդ կստանաս։

-Նա նույնիսկ չի հասկանում, թե ինչ է նշանա կում այդ բառը։ Չկպնես երեխային, — ես մի կողմ հրեցի նրան երեխայից և ուզում էի մի տոպ րակ վերցնել՝ իրերը դնելու համար, երբ նա հանկարծ այդ պահին ձեռքով հավ աքեց մեր իրերը և դռնից դու րս գցեց։ Հետևից էլ թռան որդուս խաղա լիքներով սպիտակ տուփը և մեր շունը․․․ Այդ ժամա նակ վանից մենք գրեթե 20 տարի չենք հան դիպել․․․

Վերջերս նա եկել էր, հայտնեց, որ ուզում է ներողություն խնդրել և հաշտվել։Իսկ ես արդեն վաղուց ընտանիք ունեմ, որդիս ծառա յել է բանակում և վերա դարձել։ Այդ տարիների ընթաց քում հոր մասին չի հիշել, կամ հիշել է, բայց չի հար ցրել, նույն իսկ մի ան գամ։ Ուղղակի մի քանի օր առաջ տվեցին դռան զանգը, բաց եցի և տեսա նրա ժպտացող դեմքը։

-Արմեն,- առանց նրա դեմքին նայելու՝ կանչեցի որդուս,- արի, երևի քեզ մոտ են եկել։

-Ճանաչեցի՞ր ինձ, — դեռ ժպիտը դեմքին ասաց նա։

-Հա, իհարկե ճանաչեցի,- երդվում եմ, որ դուս դեմքին առաջին անգամ էի այդքան անտար բերություն տեսնում, — գիտե՞ս, ես հիմա նոր եմ հասկանում այն բառի իսկական իմաստը, որով դու մեզ ճանպարհեցիր այն ժամանակ։

-Ո՞ր բառի, որդիս։

-Հիմար․․․

Ասելով դա՝ որդիս փակեց դուռը։ Բայց հետո կանգնեց, 1 րոպե մտա ծեց, գնաց պատշգամբից բերեց իր հին խաղալիքներով այն սպիտակ արկղիկը։ Նոր ից բացեց դուռը և արկղը գցեց հոր վրա․․․

Իմ մտքով երբեք չէր անցնցի, որ 7 ամյա երեխան մանրամասնորեն կարող է հիշել այդ օրը և չմոռանալ 20 տարիների ընթացքում

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика