Կարծում էի, թե ունեմ սիրող ընտանիք, բայց․․․Հարսս, թոռներս և նույնիսկ որդիս ինձ մաղթեցին, որ շուտ սատկեմ․ Այժմ միայն երազում եմ դրա մասին

Կարծում էի, թե ունեմ սիրող ընտանիք, բայց․․․Հարսս, թոռներս և նույնիսկ որդիս ինձ մաղթեցին, որ շուտ սատկեմ․ Այժմ միայն երազում եմ դրա մասին

Ժամանակին ունեի ընտանիք։ Բայց հիմա որդիս այլևս չի խոսում ինձ հետ, հարսիս համար ուղղակի գոյություն չունեմ, նույնիսկ դրսում տեսնել իս չի բարևում։ Թոռս նույն պես արհամա րհում է։ Գիտեմ, որ արդեն ծոռ ունեմ, 1,5 տարե կան է, բայց երբեք չեմ տեսել նրան։Ես որդուս շատ լավ եմ դաստիրակել, նա երբեք նույնիսկ 10 դրամ չէր գողանա, իսկ ահա հարսս թերացել է թոռանս հարցում։

14 տարի առաջ ես խանու թում էի աշխա տում՝ որպես հաշվա պահ։ Մի օր էլ գիշերը միացավ անվտան գության ազդանշանը։ Անվտանգության աշխատակիցներն այն դեպ քում գնում էին խանութ, եթե փ ակ էր լինում, գալիս էին իմ տուն, քա նի որ բանալի ունեի, և եթե ես տանն էի լինում, իսկ բանալին էլ ինձ մոտ, նոր գնում էին տնօրենի տուն։Առավոտյան գնում եմ խանութ, բացում սեյֆը և հայտնաբերում, որ դատարկ է։Իսկ այնտեղ մի ամբողջ շաբաթվա գումարն էր՝ մոտ 2 000 000 դրամ։Տնօրենը խանութում հաշվարկ արեց, պակասում էր մի քանի շիշ թանկարժեք ալկոհոլ և մի քանի տուփ էլ ծխախոտ։

Սկսվեցին անվերջ ստուգումներ, իսկ ոստիկան ների համար գլխա վոր կասկած յալը ես էի։ Միայն թե տնօրենն իմ կողմից էր, ես նույն տեղում աշխատել էի 9 տարի։Դեռ այդ դեպքը չէր բացահայտվել, կրկնվեց նույն պատմությունը․ գումարը չկա, տարել են ալ կոհոլ և ծխախոտ։ Հենց այդ ժամանակ էլ սկսվեցին սրտիս հետ կապված լուրջ առողջական խնդիրները։

Նորից ոստիկաններ, վկաներ, հարցաքննություններ․․․ փոխեցին բոլոր բանալիներն ու կողպեքները,բայց դրանից հետո էլի ամեն 1-2 շաբաթը մեկ ազդանշանը միանում էր և հայտնա բերում էին, որ էլի կող ոպտել են խանութը։Վերջին դեպքից հետո որ ոշեցին այլ կերպ գործել․ հատուկ մարդիկ պատրաստ սպասում էին խանութի մոտակայքում, որ տեղում բռնեն գողերին։ Հենց ազդանշա նը միացել է, անվտան գության աշխատա կիցները փակել են դուռը և կա նչել ոստի կաններին։ Մինչ նրանք գալիս էին, գողերից մեկը փախել էր հացը ստանալու փոքր պատո ւհանից։

Երբ միացավ ազդանշանը, ինձ նույնպես զանգեցին։ Ես վեր կացա, որ ստուգեմ պայուսակս․ բանալին չկար։ Ես կանգնած էի մի ջանցքում և չէի հավատում աչքերիս։ Հանկարծ տեսա, որ մեր տան մուտքի դուռը բաց է։ Անջատեցի լույսը և սկսեցի սպասել։ 2 րոպեից ներս թռավ թոռս։ Այդ պահին 16 տարեկան էր։ Տեսնելով ինձ՝ սկսեց աղաչել․

-Տատ, խնդրում եմ, չհանձնես ինձ։ Ես էլ չեմ անի։ Տատ, չանես նման բան։

Սրտիցս արյուն գնաց․․․ բայց ես հավաքեցի ոստիկանների համար և ամեն ինչ պատմեցի։ Հանձնեցի հարազատ թոռանս։ Տեսնե լով, որ իրեն չեմ պաշտպանելու՝ փախավ։ Դե նրան շատ շուտ գտան և տարան բաժին։ Հետո եղավ դատը․ ինձ հանեցին աշխա տան քից, պիտի փոխհատուցեի ամբողջ գողացած գումարը։ Իսկ երբ հնչեց դատա րանի որոշումը, որ թոռս պիտի ազատազրկ ված մնա 2,5 տարի, հարսս ապտակեց դեմքիս և մաղթեց շուտ սատկել։ Որդիս էլ ուղղակի նայեց ինձ՝ ատելոթյամբ լցված և ոչինչ չասաց։

Պարզվում է, որ այդքան ժամանակ թոռս վերցրել է բանալին իմ պայուսակից, ընկերն էլ իրեն սպասել է խանութի մոտ, որ մեզա նից 2 տուն այն կողմ է գտնվում։ Թոռս շատ լավ գիտեր իմ աշխատասենյակի տեղը, հարյուր անգամ եկել է ինձ մոտ։ Մինչ ոստի կանների հասնելը նրանք վերցրել են գումարը և ապրանքը և դուրս վազել։ Մինչ ինձ զանգել են, թոռս միշտ հասցրել է բանալին դնել պայուսակիս մեջ, դրա համար էլ ոչինչ չեմ կասկածել։ Իսկ գողացած գումարով ընկերներով գնացել են սաունաներ, կազի նոներ, մի խոսքով՝ զվարճացել են։

Հիմա որդիս ու հարսս իմ առաջ նույնիսկ իրենց տան դուռը չեն բացում։ Փակ դռան հետևից գոռում են․

-Դու մեզ համար մեռած ես, գնա։

Այս ամբողջ ընթացքում թոռս մի անգամ եկել էր իմ տուն, առաջարկում էր ներել ինձ, եթե տունս նվիրեմ իրեն, իսկ ես գնամ ծերա նոց։ Իսկ ինչի՞ համար։ Մի՞թե ես մեղավոր եմ, որ ինքը անառակ է։ Մեր վերջին հանդիպման ժամ անակ թոռս էլ մաղթեց ինձ՝ որ քան հնարավոր է շուտ սատկել։

Ես հիմա ներել եմ նրանց բոլորին, բայց միայն մի ցանկություն ունեմ․ որ թոռ անս մաղթանքը շուտ կատարվի։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика