Երեկ տուն գնալիս աստիճանների մոտ հանդիպեցի հարևանուհուս, ով լուռ արտասվում էր․․․վախեցա, բայց հարցրեցի ինչ է պատահել

Երեկ տուն գնալիս աստիճանների մոտ հան դիպեցի հարևա նուհուս, ով լուռ արտ ասվում էր․․․վախեցա, բայց հար ցրեցի ինչ է պատահել։Վեր ջերս մի օր դուրս եկա տնից և աստիճա նների մոտ տեսա իմ դիմացի հարևա նուհուն։ Բարձրա նում է՝ աչքերը թաշկի նակով մաքրելով։ Շատ վախեցա, հարցրեցի․

-Ի՞նչ է պատահել։

Հարևանուհիս այնքան հուզված էր, նայում էր վերև, որ արցուն քները չգան, մի 2 րոպե չէր կարողանում խոսել․․․ Հետո նա ժպի տով պատասխանեց․

-Մանկապարտեզ էի գնացել, թոռնիկիս հանդեսին։ Հարսս ու որդիս աշխատանքի են, նրանց թույլ չէին տվել դուրս գալ, դե ես էլ առաջարկեցի իմ թեկնածությունը․․․

Հետո հարևանուհիս ընկել է հիշողությունների գիրկը, աչքի առ աջ իր որդին է եկել՝ 4 տար եկանում․․․

-Միացրեցին երաժշտությունը, երեխաները սկսեցին պարել, նայեցի թոռնիկիս և սկսեցի արտաս վել։ Հետո հիշեցի, որ երեխան երի ներկայությամբ լացել չի կարելի, մի կերպ հավա քեցի ինձ։

Ու այդ պահին ես հիշեցի մի ոտանավոր․ կոնկրետ խոսքերը մտաբերել չեմ կարող, բայց ընդհանուր իմաստը հիշում եմ։

—Իմաստունի մոտ մի կին է գնում, ասում․ «Այսքան բանիմաց ես, տեղեկացված և խելացի, մի հարց ունեմ․արդյո՞ք այս կյանքում ավելի լավ բան կա, քան հարազատ երեխայիդ փափլիկ ձեռքը բռնելը։ Ինչը կարող է ավելի քաղցր լինել, քան քո հարազատ արյու նը, քո հարազատ երեխան»։ Իմաս տունը նայում է կնոջը և խորը շունչ քաշելով՝ պատաս խանում․ «Ա վելի քաղցր է քո երեխայի երեխան, քո թոռը։ Սա անբացատրելի է, բայց փաստ»։

Եվ իրոք այդպես է։ Տատիկ լինելը՝ մայր ությունը զգալու նոր հնարա վորություն է։ Փոքրիկ մարդու մեջ կարող ես տես նել նաև քո դիմագծերը։ Երիտասարդ ծնո ղները ակտիվ են, չեն ուզում շրջապատված լինել միայն խաղա լիքներով և տակդիրներով, ուզում են ապրել։ Իսկ շատ տատիկների համար այդ շրջանում ամենամեծ ուրախությունը թոռներն են։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика