3-ամյա աղջիկս գիշերները մեզ հետ է քնում, մեր անկողնում․ Անցած գիշեր արթնացա և նրան չգտա անկողնում․․․Սարսափահար սկսեցի ման գալ

3-ամյա աղջիկս գիշերները մեզ հետ է քնում, մեր անկողնում․ Անցած գիշեր արթնացա և նրան չգտա անկողնում․․․Սարսափա-հար սկսեցի ման գալ։

Սա տեղի է ունե ցել մի քանի օր ա ռաջ։ Մենք ապ րում ենք 3 հոգով․ ես, ամուսինս ու մեր 3 տարե կան աղջիկը՝ Մարիան։ Շատ խելոք երեխա է, բայց ունի մի սկզբունք․ քնում է միայն մեզ հետ, եթե նույնիսկ քնած վիճակում եմ տեղափոխում նրան առանձին մահճակալ, միևնույնն է, 5 րոպեից արթ նանում ու գալիս է։

Այդ օրը սովորականի պես պառկեցինք քնելու։ Հեք իաթ կարդա ցինք, համբու րեցինք երեխային և անջատեցինք լույսերը։ Հան-կարծ գիշեր վա կեսին արթնանում է ամու սինս և հարցնում, թե ուր է Մարիան։ Չէ որ քնած էր մեր մեջ տեղում, իսկ հիմա տեղը դատարկ է։ Ես վստահ հիշում էի, որ չեմ տեղափոխել մանկական անկողնու մեջ, հիշում էի, որ այդպես էլ քնել է մեզ մոտ։

Բնականաբար, խուճապի մատնվեցինք։ Միացրեցինք բոլոր լույսերը, սկսեցինք վազվզել տնով մեկ, փնտրել երեխային։ Լոգասեն-յակում, խոհանոցում, մյուս դատարկ ննջա սենյակում․․․ չկար ոչ մի տեղ։ Ստու գեցինք մուտքի դուռը, փակ էր։ Բայց ու՞ր կարող էր անհետանալ Մարիան, եթե նույնիսկ տան դուռը փակ է։ Ձեռ քերս վախից դողում էին, ամուսնուս առաջարկեցի ոստիկանութ-յուն զանգել։

Բայց այդ պահին նրա հայացքն ընկավ մահ ճակալի վրա, ավելի ճիշտ՝ ծած կոցի, որը տարօրինակ ձև էր կախվել։Մոտեցանք ու վերջապես գտանք մեր փոք րիկին։ Պարզվեց, որ գիշերը Մարիանան հասկանալի կերպով մտել էր վերմ ակի երեսի անցքի մեջ և ընկել մահճակալից, բայց մնացել էր կախված վիճակում։ Աղջիկս հանգիստ պառկած էր դրա մեջ, որը գամակի էր նման, և անուշ քնած էր։ Իսկ միացրած լույսերն ու մեր ձայները նրան բոլորովին չէին խանգարում։

Ահա ասյպիսի կատակ խաղաց մեր գլխին ընդամենը 3 տար եկան երեխան։ Բայց ես ու ամու սինս դեռ 1 ժամ ուշքի չէինք գալիս։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика