Խանութում նկատեցի մի աղքատիկ հագնված մոտ 6 տարեկան երեխայի․ Նա ինչ-որ բան ուզեց, իսկ մայրը․․․Ակամայից հիշեցի իմ մանկահասակ դստերը

Խանութում նկատեցի մի աղքատիկ հագնված մոտ 6 տարեկան երեխայի․ Նա ինչ-որ բան ուզեց, իսկ մայրը․․․Ակամայից հիշեցի իմ մանկահասակ դստերը

Դեպքը եղել է մի քա նի ամիս առաջ, ձմռանը։ Մտա սուպերմարկետ, տան համար պիտի առևտուր անեի։ Ուշադրությունս մոտ 6-ամյա մի տղա գրա վեց, մոր հետ քայլում էին խանու թում։Այնքան գեղեց կադեմ էր երե խան,ժպտացող աչքեր ուներ։Բայց տխուր էր։ Ակնհայտ էր, որ ինչ-որ բան է ուզում, բայց չի ասում։Մինչ մայրը կանգնած էր զեղջված ապրանքով ցան ցերի մոտ, ինչ-որ բան էր ընտրում, երեխան ֆլոմաստերներ վերցրեց, նայեց, հոտո տեց, ծանր շունչ քաշեց ու նորից դրեց տեղը։ Հետո քա նոն վերցրեց, պտտեց ձեռքերի մեջ, խեղճ աչքե րով նայեց մորը։ Վերջինս շոյեց որդու գլուխը, քանո նը դրեց տեղը ու կամաց ասաց․

-Տղաս, գումար չունեմ։

Երեխ ան ուղղակի գլխով ասաց «հա» ու անցավ մի կողմ։ Սիրտս կծկվեց․․․ Երե խայի հագին հին, արդեն փոքրացած գլխարկ էր, նապաստակի ականջներով, շատ մանկական։ Աչքիս առաջ եկավ աղջիկս․ երբ ամուսինս դեռ նոր էր մահացել, ես էլ սկզբնական շրջանում դեռ գումար չունեի։Կար ժամանակ,երբ ես էլ չէի կարող ինձ թույլ երեխայիս համար 1000 դրամի մատիտ ու ալբոմ գնել։

Շատ երկար չմտո րեցի։ Երբ մայրն ու տղան գնացին ուրիշ կողմ, սա յլակիս մեջ դրեցի ֆլոմաստեր, մեծ տուփով գունա վոր մա-տիտներ, ալբոմ, պլաստիլին․․․ մի խոսքով, այն ամենը, ինչ կուրախացներ երեխային։ Բայց հետո սկսեցի մտածել, ինչպե՞ս տամ ապրանքը, որ հանկարծ չնեղացնեմ նրանց։Որո շեցի սպա սել դռան մոտ։ Երբ նրանք արդեն պիտի դուրս գային, ժպտա լով մո-տեցա ու ասացի․

-Գիտեի՞ր, որ այսօր մեր խանութում նապաս տակի ականջ ների մրցույթ էր։ Լավագույնը քո գլխարկն էր, այնպես որ դու հաղթել ես։ Իսկ սա քեզ փոքրիկ պարգև ատրում։

Դուք չեք կարող պատկե րացնել, թե երե խան ինչ աչքերով նայեց ինձ, երբ տեսավ տոպ րակի պարու նակությունը։ Գուցե շատ մարդիկ՝ արդեն մեծ տարիքի հաս նելով, երբեք չեն ունե ցել նման էմոցիաներ։ Այդ պահին գործադրեցի բոլոր ջան քերս, որ չար-տասվեմ, իսկ ահա մոր մոտ չստացվեց։ Բնակա նաբար, նա ինձ չէր հավա տացել։

Երկուսն էլ սկսեցին շնորհակա լություն հայտնել, բայց ես արագ հեռ ացա, ինձ անհար մար զգացի, քանի որ արածս մեծ բան չէր, հսկայական գումար չէի ծախսել։Ճանապարհին մտածում էի կյանքի մասին, ցավում, որ նման դեպքեր են լինում, բայց ինձ մի քիչ թեթևացած զգացի, որ ինչ-որ մի երեխայի ստիպեցի հրաշքների հավատալ․․․

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика